TOP 50 gier wszech czasów wg trx’a!

Miejsca 11–50

1. 11

   Rising Sun

   —

   „Ciasna strategia, w której będziemy starać się w kolejnych potyczkach zdominować odpowiednie prowincje średniowiecznej (i mitologicznej) Japonii, by zdobyć tytuł prawdziwego Szoguna. Mamy oficjalne sojusze (które wpływają na mechanikę) i oczywiście zdrady, które jednak nie bolą tak jak w GoT.”

   — trx
2. 12

   Eldritch Horror

   —

   „Gra przygodowa w świecie mitologii Cthulhu. Trochę bardziej pulpowa niż Horror w Arkham (bo nie dzieje się lokalnie), jednak równie przyjemna (a od drugiej edycji HwA nawet lepsza, bo wygładzona i równie ciekawa). Pyszka.”

   — trx
3. 13

   This War Of Mine: Gra Planszowa

   —

   „Klimat, klimat i jeszcze raz klimat. I to nie tak radosny – dół, smutek i żal. Gra opowiada o cywilach próbujących przetrwać wojnę. Pierwszy tytuł, w którym to nie my strzelamy, a mogą strzelać nas – więc nie jest nam do śmiechu. TWOM jest to jedna wielka historia, w której mechanizmy, tak bardzo ukryte nie są dla nas najważniejsze. Świetna robota Panowie!”

   — trx
4. 14

   Cywilizacja: Poprzez Wieki

   —

   „Marcin z Regałów Marcińskich uważa, że najlepsza gra cywilizacyjna nie musi mieć planszy – i ja się z nim zgadzam. Chociaż wyczekuję takiej z planszą, która przebiję Cywilizację: Poprzez Wieki. Genialna, rozbudowana gra „praktycznie karciana”. Wygląda na molocha, a wcale wielkich zasad nie ma – co cieszy.”

   — trx
5. 15

   Brass Birmingham

   —

   „Lubię epokę przemysłową, jednak nie sądziłem że spowoduje to, że skuszę się na takiego sucharka – no okej, o mechanizmach też nie słyszałem złych opinii. Będziemy budować, produkować i handlować. Niby nudy, a bardzo ciekawe i bardzo ładne.”

   — trx
6. 16

   Twilight Struggle: Zimna Wojna

   —

   „Zimna Wojna to były bardzo ciekawe czasy. Nie ze względu, że niczego nie było w sklepach i trzeba było kombinować, by coś dostać… . Głównie, dlatego, że każdej chwili mogła rozpocząć się III Wojna Światowa lub jak kto woli, Zagłada Nuklearna. Serio – nad naszymi głowami latały bombowce z ładunkami atomowymi, które prowokowały przeciwnika. O tym właśnie (o cichym (?) konflikcie politycznym pomiędzy USA oraz ZSRR) jest Twilight Struggle.”

   — trx
7. 17

   Chaos w Starym Świecie

   —

   „Kto nie jest fanem świata Warhammera, niech pierwszy rzuci kamieniem! Kto nie jest fanem gier Langa, niech rzuci kamieniem zaraz po tym pierwszym. Taki miks musiał się udać. Chaos jest strategią asymetryczną, w której wchodzimy w skórę Bóstw Chaosu i toczymy potyczki na planszy przypominającą rozciągniętą ludzką skórę… no miód. Nie — nie jestem nienormalny…”

   — trx
8. 18

   Ghost Stories

   —

   „Do pewnej małej wioski wpada wielki zły Wafuleng… tzn. Wutanleng, Fuluweng? Wu-Feng!? Tak, chyba tak. Zły duch, który zamierza wprowadzić swój porządek. Wtedy pojawiamy się my – cali na bia… nope – cali na żółto, niebiesko, czerwono oraz zielono — taoiści, którzy starają się (najczęściej bezskutecznie) skopać intruzom tyłki. Brzmi nieźle, co?”

   — trx
9. 19

   Zombicide: Czarna Plaga / Zombicide: Zielona Horda

   —

   „Wielkim fanem Zombie nie jestem, mimo że są bardzo popularne. Nic to, jeżeli gra, w której występują, jest po prostu zajebista. Chciałoby się rzecz, że seria Zombicide to radosny ameri z olbrzymią losowością, jednak nie jest to do końca prawda — mamy trudną i bardzo wymagającą grę taktyczną — oczywiście z kosteczkami i kartami — coby przyjemnie, a nie nudno było.”

   — trx
10. 20

    XCOM: Gra Planszowa

    —

    „Genialna kooperacja, która stara się przenieść na planszę komputerową grę taktyczną o inwazji Obcych na Ziemię. Mamy presję czasu i asymetryczność ról każdego z grających. Poziom trudności wyśrubowany do granic możliwości, co w kooperacjach cenię bardzo. Mówiłem, że Lang nie robi słabych gier?”

    — trx
11. 21

    Eclipse

    —

    „Hybrydowe 4X w kosmosie. Niby suche, ale w walkach i przy eksploracji mocno losowość. Stoi w mocnej opozycji do Exodusa, jednak w moim rozrachunku – wygrywa. Może dlatego, że nie zawsze muszę sprawiedliwie wygrać, tylko po prostu dobrze się bawić.”

    — trx
12. 22

    Star Wars: Imperium Atakuje / Descent: Wędrówki w Mroku

    —

    „Świetne dwie serie dungeon crawlerów opartych na prawie tych samych mechanikach wrzuconych oczywiście w inne uniwersja – Gwiezdnych Wojen oraz generycznego fantasy od Fantasy Flight Games. Mamy trochę taktyki i rzucania kostkami – wszytko to wrzucone do kampanii połączonych z kilku(nastu) scenariuszy lub w przypadku Imperium Atakuje – również Skirmisha.”

    — trx
13. 23

    Inis

    —

    „Strategia opowiadająca o celtyckich klanach zasiedlających pewną atrakcyjną wysepkę. Celem gry jest wygrana wyborów na króla klanów. Kto wygrywa? Ten, który kontroluje ziemie, świątynie i/lub inne klany. „Oczywiście nie jest to takie oczywiste”…”

    — trx
14. 24

    Szogun

    —

    „Kultowy już tytuł z równie kultową wieżą bitew, która niby losowo rozstrzyga konflikty, a jednak tę losowość w pewnym sensie kontroluje. Przenosimy się oczywiście do średniowiecznej Japonii i najsłynniejszego chyba konfliktu domowego o tytuł Szoguna i władzę tego wyspiarskiego kraju.”

    — trx
15. 25

    Pandemic Legacy: Sezon 1 & 2

    —

    „Najlepsze Legacy, które ujrzało światło dzienne. Wielu probowało dorównać Pandemicowi, ale nikomu chyba się to nie udało. Mamy ciekawą historię, które pod koniec robi się mocno przegięta, jednak dalej jest ciekawa. Drugi sezon, w moim odczuciu dużo gorszy, ale również warty uwagi.”

    — trx
16. 26

    Scythe

    —

    „Wielu uważa, że to euro w skórce ameri, a to po prostu ładne euro. Świat gry został wykreowany przez polskiego artystę Jakuba Różalskiego. Jedynym smutkiem jest fakt, że mamy mechy, ale nie opłaca się nimi walczyć 😀”

    — trx
17. 27

    Monolith Arena / Neuroshima HEX

    —

    „Michał Oracz to człowiek wielu talentów – udowodnił to, tworząc, chociażby Neuroshimę HEX oraz gdy usprawnił ją niedawno, tworząc Monolith Arenę. Zaawansowane szachy, z wieloma różnorodnymi armiami, co daje olbrzymią regrywalność.”

    — trx
18. 28

    Legendary Encounter: An Alien Deck Building Game

    —

    „Coś sporo tu karcianek z mechaniką deckbuildingu – chyba lubię ten mechanizm. Tym razem mamy film Alien przełożony na stół. Praktycznie jeden do jednego.”

    — trx
19. 29

    Alchemicy

    —

    „Sucharek z klimatem, w których wcielimy się w tytułowych alchemików pracujących na uczelni i starających się udowodnić, że nasze teorie są tymi zgodnymi z prawdą. Co nie zawsze jest prawdą. Niby Euro, a czasami blef jest niezbędny.”

    — trx
20. 30

    X-Wing: Gra Figurkowa 2 ed.

    —

    „Gra bitewna z pomalowanymi figurkami – co to za herezja! Herezja, która bardzo mi pasuje, bo nie znam się na malowaniu, a dzięki temu, mam przepiękne figurki. Jednak główną zaletą X-Wing’a są przystępne zasady i świetny klimat Gwiezdnych Wojen.”

    — trx
21. 31

    Terraformacja Marsa

    —

    „Przez wielu tytuł uważany za grę wszech czasów. Mi się podoba, jednak nie na tyle by wskoczył aż tak wysoko. Mamy zarządzanie ręką kart, mamy kontrolowanie terytorium poprzez zalesianie i urbanizację oraz pewnego rodzaju wyścig. Najważniejsze jest jednak składanie kombosów między kartami, by zdobyć jak najwięcej punktów.”

    — trx
22. 32

    Aeon’s End

    —

    „Kolejny deckbuilding, tym razem kooperacyjny z fajnym twistem zarządzania talią. Jesteśmy magami i naszym celem jest pokonanie głównego wroga – Nemesis – zanim zniszczy miasto, którego bronimy. Graficznie mi średnio leży, ale gra jest genialna.”

    — trx
23. 33

    Blood Rage

    —

    „Mamy Wikingów, mamy hita. Tak sądzono w 2015 roku, czyli wtedy, gdy wydawano Blood Rage. Problem w tym, że w tym przypadku to najprawdziwsza prawda. Mamy klany Norsmenów walczących, by odejść w chwale wojownika. Mamy Ragnarok, mamy mitologię i potwory. Jest to bardzo dobra pozycja dla fanów przepychanek na planszy.”

    — trx
24. 34

    Hero Realms / Star Realms

    —

    „Seria gier z bardzo prostą i uszytą na miarę mechaniką deckbuildingu, która daje dużo radości. Kombosy wpadają jak szalone i to jest chyba największa zaleta tego tytułu. Po długim oczekiwaniu oraz wielu problemach linie są ponownie wydawane w Polsce — wszystko dzięki IUVI Games.”

    — trx
25. 35

    FUSE

    —

    „Masz 10 min. na rozbrojenie bomb – wszystkich. Kościana gra na czas, czyli kolejna szybka i mała pozycja. Niby saper myli się tylko raz, ale tutaj nie chodzi do końca o precyzję, a o tempo.”

    — trx
26. 36

    Decrypto

    —

    „Jak widać, gra nie musi być ciężka, by trafić na listę moich ulubionych gier wszech czasów. Przed nami kolejna imprezówka. Tym razem zabawa w skojarzenia, czyli poważny konkurent (moim zdaniem gra lepsza) dla Tajniaków.”

    — trx
27. 37

    Captain Sonar

    —

    „Idealna na 8 osób imprezówka – jednak nie dla każdego. Jest głośno i musi być uczciwie (w sensie nie wolno oszukiwa!). Inaczej cała zabawa się psuje. Mamy dwa okręty podwodne i dwie załogi, które próbują się namierzyć i zniszczyć — w czasie rzeczywistym.”

    — trx
28. 38

    Battle for Rokugan

    —

    „Gra, która miała być niszczycielem Gry o Tron. W moim rankingu przegrała, głównie dlatego, że jest zbyt grzeczna. Wiadomo – dużo mechanizmów jest rozwiązanych lepiej, jednak są to zupełnie inne tytuły. Może dlatego oba trzymam na półce.”

    — trx
29. 39

    Lincoln

    —

    „Gra Quasi-Wojenna o tematyce wojny secesyjnej, która nie została za dobrze odebrana — może ze względu na instrukcję. Mnie przypadła do gustu bardzo, głównie ze względu na tematykę, ale również fajne mechanizmy zarządzania talią oraz asymetryczność — co zawsze cenię.”

    — trx
30. 40

    Klany Kaledonii

    —

    „Tym razem sucharek z krwi i kości, albo lepiej z kartonu i drewna. I to w dodatku będziemy w nim uprawiać pola, hodować zwierzątka oraz sprzedawać wyprodukowane towary (głównie whisky). Brzmi tak sucho, żen nie wiem, dlaczego umieściłem tę grę na liście. Może dlatego, że jest świetna?”

    — trx
31. 41

    Lords of Hellas

    —

    „Kilku polaków na tej topce jeszcze się dziś pojawi, bądźcie spokojni. To tylko dobrze świadczy o kondycji naszego rynku planszowego — mamy zdolnych autorów. Tym razem przenosimy się do „niekoniecznie” Starożytnej Grecji, by poprzepychać się na mapie i pouczestniczyć w kilku mitach. No i te figurki <3.”

    — trx
32. 42

    The Godfather: Imperium Corleone

    —

    „Mistrz Eric znowu w natarciu. Gra w przewagi i w area control polana sosem mafijnych porachunków. Zdarzy się, że będzie trzeba wrzucić zwłoki do rzeki, ale to wszystko dla dobra rodziny.”

    — trx
33. 43

    Roll Player

    —

    „Gra dla wszystkich lubiących RPG lub po prostu fantasy. Jedyny taki tytuł na rynku, w którym tworzymy postać wg konkretnych wytycznych, by zdobyć jak najwięcej punktów zwycięstwa. Świetna kościanka ze świetnym tematem.”

    — trx
34. 44

    La Cosa Nostra

    —

    „Jak Mafia, to La Cosa Nostra – chociaż w tym przypadku, tylko dlatego, że chodzi o temat, a nie o mechanikę. Świetna gra z olbrzymią negatywną interakcją. Będziemy mordować konkurencyjnych żołnierzy, podpalać ich fabryki, wchodzić w bardzo krótkie i chwiejne sojusze, tylko po to, by je łamać. Miód.”

    — trx
35. 45

    Avalon

    —

    „Jak komuś znudzi się Mafia, przychodzi czas na Avalona. Jest to jedna z lepszych imprezówek, w jakie dane mi było zagrać. Nie trzeba pić alkoholu (co to za impreza?), by dobrze się bawić. Może dlatego, że tak bardzo lubię blefować.”

    — trx
36. 46

    Wsiąść do Pociągu: Europa

    —

    „Na liście (prawie) każdego fana planszówek powinna znaleźć się gra wprowadzająca — tzw. gateway. Jedną z najlepszych i najbardziej popularnych gier tego typu jest Wsiąść do Pociągu, która spodobała się nawet mojej żonie — a to jest olbrzymie osiągnięcie.”

    — trx
37. 47

    7 Cudów Świata – Pojedynek

    —

    „W oryginalnych 7 Cudach Świata tryb dla dwóch osób praktycznie nie istniał — był sztucznie wrzucony i kompletnie nie pasował do całości. Dlatego Antoine i Bruno postanowili zrobić oddzielny wariant dla dwóch, który okazał się lepszą grą od pierwowzoru. I tak powstał Pojedynek.”

    — trx
38. 48

    The Others

    —

    „Mamy tutaj mocarnego ameritrasha, w klasycznej dla tego rodzaju gier formie – mamy figurki, kostki i klimat. Wbrew pozorom The Others nie jest radosnym festiwalem losowości, a dość wymagającą grą taktyczną — oczywiście kostki mają olbrzymi wpływ na rozgrywkę, ale bez porządnego planu, nie ma szans na pozytywne zakończenie. No i Eric Lang — tego pana chyba przedstawiać nie trzeba?”

    — trx
39. 49

    51. Stan: Master Set

    —

    „Kolejna karcianka i znowu polski twórca. Tym razem nie mamy bezpośredniej naparzanki, a raczej budowanie silniczka i koszenie punktów zwycięstwa. 51 Stan jest trochę bardziej zaawansowany od Osadników: Narodziny Imperium i to głównie z tego powodu wskoczył na listę, a Settlersów na niej zabrakło. No i klimat postapo, którego fanem niewątpliwie jestem.”

    — trx
40. 50

    Siege Storm: Siege Mode

    —

    „Świeżynka, która wpadła na listę przebojem. Jest zbyt świeża, by pojawić się wyżej, jednak 50 miejsce już oznacza, że jest to gra świetna. Siege Storm jest to karcianka polskiego autorstwa, w której zastosowano kilka ciekawych, aczkolwiek nieoczywistych rozwiązań. Jeżeli znajdziecie w sklepach (a powinna się w nich pojawić) i lubicie zaawansowane karcianki, to weźcie pod uwagę jej zakup.”

    — trx