Gra o Tron, mimo swoich lat i wielu krytycznych opinii dotyczących, chociażby balansu, wciąż pojawia się w naszych topkach, gdy tylko jest ku temu okazja. Dostajemy tu dość wymagającą strategię z potężną mechaniką blefu i zdrad, która napędza emocje i niszczy związki. Są głoszone legendy (lub śpiewane pieśni) o epickich rozgrywkach kończących się rozwodami. Jest to jeden z najlepiej przełożonych na stół tematów, bo gęstość polityki książkowej Pieśni Lodu i Ognia oraz jej serialowego odpowiednika jest aż zanadto odczuwalna. Gdy mam jeden dłuższy wieczór, to zawsze chętnie zagram.

komentuje trx

Pax Pamir, czyli Wielka Gra w Afganistanie, jest grą trudną na dwóch poziomach. Po pierwsze: zasady. Złożone, sporo wyjątków, pierwsze partie dzieją się nieco po omacku i z dużym prawdopodobieństwem obarczone błędami. Gdy się już z tym uporamy pojawia się trudność druga, czyli efektywne ich zastosowanie. Bo w Pamirze możę wydarzyć się naprawdę wiele: być może jedno z państw zdobędzie dominację i wojnę rozstrzygnie sprytniejszy w sojuszu. Może być tak, że wszyscy ze wszystkimi będą prowadzić zażarty spór, a dominacja się nie uda i rozstrzygnie umiejętność dobrego rozstawienia szpiegów i plemion. Gra głęboka, absorbująca, z wieloma scenariuszami i rozwiązaniami, doskonale działająca w dużych składach.

komentuje suburbius

Food Chain Magnate, czyli bardzo dobre euras o prowadzeniu sieci restauracji z dyskusyjną szatą graficzną. Doprawdy wredny tytuł z bardzo dużą ilością negatywnej interakcji. Osoby przy stole rywalizują ze sobą niemal cały czas: o osiągnięcia, o dostępnych w puli pracowników (są tacy, których w całej grze jest tylko jedna sztuka), o lepszy dostęp restauracji do domów, o zainteresowanie potencjalnych klientów danymi produktami. Czy muszę pisać, JAK CIASNO robi się przy komplecie pięciu graczy? Polecamy!

Tytuł, który nie jest oczywisty. Mamy wspólnie zarządzać Wielką Kompanią Wschodnio-Indyjską… i na tym współpraca powinna się zakończyć, bo to nasz zysk i wpływy i prestiż są najważniejsze. Sukces Kompanii (lub jej porażka) jest tylko ścieżką do naszego zwycięstwa. Będziemy politykować nad stołem, starać się wpływać na innych, przekonywać, a nawet grozić. Wszystko po to, by dostać interesujące nas stanowisko, a w konsekwencji zwiększyć swoje możliwości wyciągania pieniędzy, co w konsekwencji przełoży się na liczbę posiadłości i nasze zwycięstwo. Władza, pieniądze i wpływy. Cała reszta nie ma żadnego znaczenia.

komentuje trx

Age of Steam jest dla mnie wspaniały nie dlatego, że ma 50 stron instrukcji z milionem wyjątków (bo nie ma). Same zasady nie przepalą wam mózgów. Szata graficzna zacznie mieć sens, jak będziecie kończyć pierwszą partię, o ile was zupełnie nie odrzuci swoim archaicznym minimalizmem. Age of Steam przez swoją konstrukcję jest grą, gdzie ciężkość tworzą gracze współzawodnicząc o to, kto najefektywniej wykorzysta swoje i cudze tory, gdzie cały czas patrzymy na planszę, analizując potencjalne ruchy przeciwników, gdzie decydujemy, czy wziąć jeszcze jedną pożyczkę, która uratuje naszą sytuację, ale tylko, gdy wybór gracza przed nami nie zablokuje nam planu… i nie zorientuje się, że jednym ruchem może zrobić z nas bankruta. Z gry można odpaść – choćby w drugiej rundzie, niema przebacz. Nie ma także luzu (chyba, że gracie w 3 lub mniej osób) – oddech innych graczy będziemy czuli przez całą partię. Polecam nie zrażać się datą wydania oryginału i szatą graficzną i zagrać chociaż raz w większym składzie, by zobaczyć, jak to świetnie działa.

komentuje sir Acid

Era Innowacji musiała znaleźć się na tej liście, pewnie dlatego, że jest najświeższą odsłoną mechanik zapoczątkowanych przez Terra Mystica. Jest co prawda jeszcze Projekt Gaja, który również spełnia warunki topki, ale żeby nie powielać, mimo wszystko, bardzo zbliżonych gier, zdecydowaliśmy się na umieszczenie tej najbardziej aktualnej. Era Innowacji to przede wszystkim niesamowity wachlarz zmiennych startowych. Począwszy od frakcji, rodzaju terenu, kafelków rund i wielu innych składowych unikatowego setupu. Podczas partii nie znajdziemy nawet grama losowości. Wszystkie informacje na temat danej rozgrywki mamy od samego początku. Cała reszta zależy od samych graczy, walki o najlepsze tereny, skuteczne rozprzestrzenianie się i rozbudowę, rywalizację o intratne bonusy. Sporo interakcji między graczami. Możliwość skrzętnego realizowania swojego planu, ale z koniecznością jego modyfikacji i reagowania na poczynania przeciwników. Rozegranie dwóch identycznych partii jest w zasadzie niemożliwe. Bardzo dobre już od czterech graczy, ale dopiero przy komplecie odczuwamy prawdziwą ciasnotę na planszy.

komentuje Gekon

Dlaczego ta gra jest trudna? Ano przede wszystkim dlatego, że jest bardzo mocno asymetryczna, co oznacza, że każda z frakcji gra nieco inną grę. Po pierwsze: mamy sprzeczne cele, po drugie: unikalne cechy, które w odpowiedni sposób trzeba zaprząść do strategii i spróbować rozwinąć. I wreszcie: opanowanie tylko swojej frakcji to za mało, trzeba jeszcze dobrze zrozumieć przeciwników i ich warunki zwycięstwa. Ład Chaosu zachwycił mnie na wielu poziomach: interakcji, bardzo przemyślanej ekonomii, znakomitych walk, a przede wszystkim udanej kombinacji zarządzania gospodarką i zwykłego okładania się na planszy. I oczywiście: w pięciu gra się najlepiej.

komentuje suburbius