Top 20 najlepszych gier worker placement

Miejsca 11–20

1. 11

   Le Havre

   —

   „To nie jest ostatnia gra Uwe Rosenberga na liście, ale z jego stajni moja ulubiona. Pozbawiona właściwie klimatu opowieść o tym, że gramy, żeby co rundę tracić swoje zasoby i się tym frustrować jest doskonałą ilustracją czegoś, czego wielu planszówkowiczów nienawidzi, czyli żywienia lub opłacania. W Le Havre mamy niemiłosiernie ciasną kołderkę, a nasi workerzy mogą zostać użyci zawsze i wszędzie, nawet na tableau przeciwników, opłacając doń wejście, na co rundę poszerzającym się obszarze gry. Znalezienie ścieżki optymalnego użycia robotników w relatywnie niskokosztowy sposób – brzmi jak instrukcja dla szefa januszeksu. A użyć ich możemy do pozyskania zasobów, ale najwięcej korzyści przynosi przetwarzanie dóbr w pełnowartościowe produkty na uprzedno zbudowanych budynkach.”

   — suburbius
2. 12

   Biały Zamek

   —

   „Niezwykle elegancki średniozaawansowany eurasek i ponownie w wydaniu dice placement. Tutaj kości dobieramy z oferty na symbolicznych mostach, ułożone według ich wartości, i decydujemy, do której akcji je przypisać. Teoretycznie przy niewielu możliwościach mamy naprawdę sporo trudnych wyborów, a to z powodu wykonania tylko dziewięciu podstawowych ruchów – trzeba się spiąć. Dodatkowo dochodzi ekonomia, bo przemyślana akcja może przynieść nam przypływ gotówki. Można ją będzie wykorzystać na przykład przy stackowaniu kości, co jest tutaj dopuszczalne, więc nie martwimy się o to, że upatrzone pole będzie zajęte. Zgrabna i przyjemna rozgrywka.”

   — Gekon
3. 13

   Kawerna

   —

   „Jeśli ktoś nazwie Kawernę Agricolą 2.0 to niewiele się pomyli. Jest tu bardzo podobny system wyboru akcji, ale mamy wszystkiego więcej i więcej, i więcej. Uwe Rosenberg nie nałożył na siebie żadnych ograniczeń. Jest za to dużo swobodniej niż w pierwowzorze, przynajmniej z punktu widzenia gracza. Nie jest już tak ciasno, prawie zawsze znajdziemy alternatywne wyjście z trudnej sytuacji. Nie musimy aż tak martwić się żywieniem, choć nadal musimy – krasnolud z braku laku zadowoli się nawet kamieniem 😉 Poza tym możemy zasiąść do gry w siedmioro, ależ robi się z tego, nomen omen, kobyła.”

   — Gekon
4. 14

   Wojownicy Midgardu

   —

   „Jeden z tych worker placementów, do których po prostu chce się wracać. Nie jest ciężki ani przesadnie skomplikowany – jest za to bardzo przyjemny, dynamiczny i bardzo grywalny. Wysyłamy swoich wojowników po zasoby, zbieramy ekipę i ruszamy naparzać potwory. Jest trochę kombinowania, jest trochę kości, jest klimat nordyckiej wyprawy i przede wszystkim bardzo fajny rytm rozgrywki. To nie jest gra, która próbuje cię zamęczyć pięcioma godzinami optymalizacji. Bierzesz wojowników, pakujesz się na łódź i płyniesz zrobić komuś krzywdę.”

   — trx
5. 15

   Nippon: Zaibatsu

   —

   „Wydanie drugie, mocno poprawione starego Nipponu sprzed kilka lat okazało się strzałem w dziesiątkę. Mamy w nim worker placement, ale odwrócony – odpalamy akcje nie kładąc robotników na odpowiednich polach, ale ich stamtąd zabierając, starając się uzyskać bonusy poprzez odpowiednie użycie kolorów na swoich planszetkach. Przy okazji – budujemy przemysłową potęgę Cesarstwa Japonii epoki Meiji, walcząc w różnych prowinacjach o to, by nasze towary miały wzięcie i dobrze się sprzedawały. Oryginalny i pomysły miks mechanik, w bardzo czysty i elegancki spoósb złożony w świetnie działającą całość.”

   — suburbius
6. 16

   Teotihuacan: Miasto Bogów

   —

   „Teotihuacan w momencie premiery był niemałą rewelacją, sprytnie odnosił się do skojarzeń z wielbionym wówczas Tzolk’inem, ale też dołożył sporo od siebie. W zasadzie to dice placement, ale nie bądźmy aż tak drobiazgowi. Poza tym mechanika starzenia naszych pracowników, czyli zwiększania wartości kości, aż do momentu, kiedy będą musieli powrócić jako podstawowi rzemieślnicy z najniższą siłą, dodaje tej grze dodatkowej warstwy strategicznej. Kolejne dodatki trochę rozwodniły ten tytuł w mojej opinii, ale nie stoi nic na przeszkodzie, by łączyć je z podstawką w dowolnej konfiguracji i skomponować sobie odpowiadający wariant tej gry.”

   — Gekon
7. 17

   Everdell

   —

   „Fenomen sprzed niemal dekady, który pomógł wprowadzić wiele osób do hobby, ale niektórym się już po prostu przejadł. Głównie dlatego, że oprócz podstawki mamy ogrom dodatków i drugie tyle różnych wersji (plażową, śnieżną, dziecięcą i pewnie jeszcze jakąś). Do tego pojawiły się różnego rodzaju imitacje. Jeśli jednak pominiemy powyższe, to Everdell jest wciąż świetnym worker placementem, z cudownie wykonanymi elementami, uroczym klimatem i dużą regrywalnością. Dla nowych – polecam podstawkę i jeden dodatek wybrany na czuja. W zupełności wystarczą.”

   — Bart
8. 18

   Trickerion: Legendy Iluzji

   —

   „Gra, która pod polskie strzechy zawitała z dziesięcioletnim opóźnieniem, a jednak nic a nic się nie zestarzała. Kapitalny worker placement, w którym z naszymi pomocnikami staramy się zorganizować pokaz iluzjonistów, uprzednio zdobywając do tego odpowiednie umiejętności oraz ingrediencje. Ale nie jesteśmy w tym sami – nasi współgracze również chcą wystąpić w miejskim teatrze, więc musimy zrobić pokaz tak, by ich marne widowisko przyćmić. Ciężka, długa, pomysłowa i niezwykle klimatyczna gra, jeden z klasyków worker placementu.”

   — suburbius
9. 19

   Epoka Kamienia

   —

   „Prawdziwy powrót do przeszłości. Nie chodzi tylko o setting gry, ale też o to, że gra jest już pełnoletnia i widać to po niej – nie zmienia to jednak faktu, że Stone Age to elegancki, czysty worker placement, bez żadnych udziwnień, który wciąż daje dużo satysfakcji. Pozyskiwanie zasobów, budowanie, rozmnażanie, karmienie – w tej grze jest wszystko czego potrzebuje fan tego typu gier, choć niektórych mogą denerwować jej elementy losowe.”

   — Bart
10. 20

    Rosyjskie koleje

    —

    „Trudno mi tę grę komukolwiek polecić w dzisiejszych czasach. Ten turbo-euras był suchy i brzydki już w 2013, instrukcja jest męcząca, a rozgrywka czasem bardziej przypomina pracę niż zabawę. Jeśli jednak dacie szansę Rosyjskim Kolejom to możliwe, że odnajdziecie w nich unikatową, złożoną i satysfakcjonującą łamigłówkę, w której każdy jeden ruch ma znaczenie – zarówno wasz, jak i waszych przeciwników. Tylko nie próbujcie swoich sił na Boardgame Arenie, chyba że lubicie gdy randomy z internetu kończą grę z kilkukrotnie wyższym wynikiem od was.”

    — Bart