TOP 50 gier wszech czasów wg redakcji

Miejsca 11–50

1. 11

   Dominant Species

   —

   „Gra łącząca w sobie mechaniki euro z area control. Niezbyt pociągającą warstwę graficzną nadrabia niesamowitymi rozwiązaniami mechanicznymi. Każdy element to precyzyjna zębatka, która składa się na mechanizm o jakości szwajcarskiego zegarka. Każda akcja i jej następstwo wywołują efekt „WOW”.”

   — Sythriel
2. 12

   Mage Knight

   —

   „Graczem euro nigdy nie byłem i raczej nie zostanę. To co mnie ciągnie to przygoda i epickość. A co, jeśli euro spotka się z wcześniej wspomnianymi cechami? Powstanie mieszanka, która stworzyła Mage Knight’a. Strasznie regrywalna, pomalowane figurki, mnóstwo kart i wszystko to, co oczekujemy po porządnej grze, okraszona mechaniką, która pozwala na maksymalizację potencjalnych akcji. Żeby tego było mało, na polskim rynku wydana została Ultimate Edition, która zawiera wszystkie dodatki w jednym pudełku! Dla mnie bomba.”

   — Piotr Frąk
3. 13

   Star Wars: Imperium Atakuje

   —

   „Dynamiczne scenariusze, asymetryczna rozgrywka i klimat gwiezdnej sagi wylewający się z planszy. Imperium Atakuje to jeden z najlepszych dungeon crawlerów na rynku, mimo że próżno szukać w nim lochów i smoków. Jeśli dodać do tego aż trzy tryby gry — klasyczną kampanię, dwuosobową potyczkę i wariant kooperacyjny z aplikacją, pozycja ta jest prawdziwą kopalnią frajdy, nie tylko dla fanów Gwiezdnych Wojen.”

   — Łukasz Walczak
4. 14

   Nemesis

   —

   „Ile razy słyszeliście, że Nemesis do Obcy/Alien na planszy? Z tym że to jest rzeczywiście prawda. Cholernie trudny tytuł, który w trybie semi-kooperacyjnym praktycznie zawsze oznacza śmierć całej (lub prawie całej załogi). Ale mimo wszystko, to właśnie dzięki temu rozgrywka jest tak miodna.”

   — trx
5. 15

   Projekt Gaja

   —

   „Reimplementacja gry Terra Mystica? Tak, ale. Projekt Gaja to twórcze rozwinięcie starego, dobrego tytułu, w którym pozbyto się większości wad poprzedniczki i dodano kilka podkręcających elementów, które czynią ten tytuł perełką w dziedzinie mechanika. Prowadzimy swoją rasę na podbój kosmosu, dbając o rozwój technologii, kolonizację planet i budowę dających duże profity przymierzy. Duża, wymagająca, mięsista gra, wzbudzająca zachwyt głównie wśród zaawansowanych graczy. /Wojtek”

   — trx
6. 16

   Horror w Arkham: Gra Karciana

   —

   „Z czystym sercem przyznaję, że jest to najlepsza gra w świecie Mitologii Cthulhu, w którą udało mi się zagrać. A trzeba dodać, że uwielbiam je wszystkie. Niby kolekcjonerka karcianka, na którą wydaje się miliony, ale wydaje mi się, że jest warta każdej złotówki… czy duszy…”

   — trx
7. 17

   Cywilizacja: Poprzez Wieki

   —

   „To jest gra, która ma mnóstwo wad: jej obsługa jest nieintuicyjna, trwa bardzo długo, rozgrywka nad stołem może być niesprawiedliwa, a jeśli któryś z graczy odstaje militarnie może się od razu poddać. Ale jednocześnie jest to najlepsza gra cywilizacyjna, w której karty potrafią zasymulować rozwój ludzkości od epoki brązu po podbój kosmosu i prześledzić rozwój kultury od budowy piramid po wynalezienie bomby atomowej. Jeśli lubisz epickie epopeje o dziejach ludzkości Cywilizacja: Poprzez wieki jest właśnie dla ciebie. /Wojtek”

   — trx
8. 18

   Klany Kaledonii

   —

   „Gra, która pojawiła się trochę znikąd, podejrzewana o bycie reimplementacją Terry Mystiki, okazała się znakomitym, samodzielnym tytułem, który podbił planszówkowe stoły i został oceniony jednoznacznie pozytywnie. W Klanach prowadzimy jeden ze szkockich rodów w czasach wczesnego kapitalizmu, z jednej strony intensywnie rozwijając produkcję rolną, z drugiej handlując dobrami i wykonując kontrakty. Tajemniczy Juma Al-JouJou wziął sample mechanik z kilku gier i stworzył pełnokrwisty tytuł, sprawiający mnóstwo satysfakcji graczom na całym świecie. /Wojtek”

   — trx
9. 19

   Terraformacja Marsa

   —

   „Gra, która szturmem zwojowała planszówkowy świat. I to pomimo dość przeciętnego wydania. Gra, której wyprzedanych nakładów i kolejnych dodruków nie sposób zliczyć. Niedługo trudno będzie zorientować się w dodatkach, bowiem przy tym tytule również fani są niezwykle kreatywni. Dużą zaletą jest ścisłe powiązanie akcji i dopasowanie kart do naukowej nomenklatury. Sporo losowości poprzez naprawdę liczebną talię, ale nie przeszkadza to czerpać satysfakcji z rozgrywki. Nietrudno wczuć się eksploratora Czerwonej Planety, który przerabia kolejne tereny, by dostosować warunki pod zasiedlenie przez gatunek ludzki. Przy okazji można na tym nieźle zarobić. Najlepiej więcej niż współgracze.”

   — Gekon
10. 20

    Agricola

    —

    „Złośliwie nazywana najbardziej duszącą graczy planszówką. Aż dziw bierze, że Agricola ma już 13 lat i wciąż urzeka kolejne kohorty stykających się z nią graczy. Budowanie gospodarstwa rolnego w XVII wieku, walka z głodem i trzymanie zwierząt w domu, masa kart i worker placement – wciąż bardzo dobre i bardzo świeże, a jednocześnie wyznaczające ramy gatunku. /Wojtek”

    — trx
11. 21

    Aeon’s End

    —

    „Aeon’s End to według mnie najlepsza gra dla par. Brak losowości, budowanie talii, kooperacja, spory poziom trudności, to jest to, co Wilczki lubią najbardziej. W miarę proste zasady sprawiają, że tytuł ten nie jest zaporowy dla początkujących graczy. Co więcej, gra jest wciąż rozbudowana. Prócz wersji podstawowej posiada dodatki, samodzielny dodatek, a niedługo na naszym rynku pojawi się również wersja Legacy. Nic, tylko grać!”

    — Piotr Frąk
12. 22

    Robinson Crusoe: Przygoda na Przeklętej Wyspie

    —

    „Co to za topka w polskich internetach bez Robinsona Crusoe od Ignacego Trzewiczka? W końcu to polskie dobro narodowe. A tak serio, to jest to w zupełności prawda. A w dodatku jest to jedna z najlepszych kooperacyjnych gier, które ukazały się kiedykolwiek na rynku. Wielu (mimo że gra jest skomplikowana) właśnie od niej zaczynała.”

    — trx
13. 23

    Dark Souls: The Card Game

    —

    „Soulsy to temat, z którego mógłbym się doktoryzować. Nie będę kryć, że jestem fanboyem. Dark Souls Gra Karciana, to bardzo udane przeniesienie gry (trzeciej odsłony, tak dokładniej rzecz ujmując) na stoły graczy. Ta niepozornie wyglądająca karcianka przy odpowiednio zbudowanym klimacie wprawi każdego fana „symulatora umierania” w stan ekstazy. Ciągłe balansowanie między „spróbuję jeszcze trochę pociągnąć” a „zaraz zginę” naprawdę utrzymuje emocje na wysokim poziomie. Dzięki specyficznej mechanice „twoja talia, to twoje życie” czuć Soulsową rozpacz i bezsens, który towarzyszył w wirtualnych walkach.”

    — Piotr Frąk
14. 24

    Eldritch Horror

    —

    „Prawdziwy klasyk wśród ameri. Ten spadkobierca Horroru w Arkham zawiera w sobie wszystko to, co w przygodzie na planszy najważniejsze. Dzięki olbrzymiemu zapasowi dodatków wprowadzających jeszcze więcej grywalnych postaci, zagrażających światu przedwiecznych i kart spotkań, a nawet robiących użytek z dodatkowych plansz i zupełnie nowych mechanik, Eldritch nie przestaje zaskakiwać.”

    — Łukasz Walczak
15. 25

    Szogun

    —

    „Mówiąc Szogun, myślę wieża. Ma ona oczywiście swoich przeciwników, ale trudno jest osiągnąć większe napięcie podczas oczekiwania na wynik stoczonej właśnie potyczki. Walki o terytoria na mapie feudalnej Japonii, gdzie zbieranie podatków i plonów ryżu ma niekiedy większe znaczenie niż rozwój militarny. W czasie programowania akcji można faktycznie poczuć się jak generał planujący ruchy swoich wojsk. Z jednej strony strategia, z drugiej szczęście lub pech wieży. Niezapomniane emocje.”

    — Gekon
16. 26

    Martwa Zima: Gra Rozdroży

    —

    „Choć apokalipsa zombie może wydawać się motywem wyeksploatowanym w popkulturze do cna, w praktyce bardzo niewiele jest udanych interpretacji tego tematu. Martwa Zima niezwykle dobrze buduje atmosferę survival horroru i wzajemnej nieufności, opierając rozgrywkę na sekretnych celach i mechanice potencjalnego zdrajcy. Bo nawet kiedy martwi wstają z grobów, największym zagrożeniem wciąż pozostają żywi.”

    — Łukasz Walczak
17. 27

    Gloomhaven

    —

    „Od długiego czasu numer jeden na liście rankingu użytkowników Board Game Geek. Na tle innych dungeon crawlerów wyróżnia się ogromną ilością zawartości i systemem walki rezygnującym z używania kości.”

    — Sythriel
18. 28

    Roll Player

    —

    „Draft i zarządzanie koścmi o euraskowych wibracjach zamknięte w klimatycznej otoczce tworzenia postaci rodem z klasycznych gier cRPG typu Baldur’s Gate. Potrafi uruchomić wyobraźnie w jak najbardziej pozytywnym tego słowa znaczeniu.”

    — Sythriel
19. 29

    Teotihuacan: Miasto Bogów

    —

    „Teotihuacan w wolnym tłumaczeniu to miejsce, w którym ludzie stają się bogami. Znakomita mechanicznie gra worker placement, w której zdobywamy surowce, budujemy bogom piramidę i uśmiercamy kości, aby chtoniczne bóstwa również obdarowały nas punktami zwycięstwa. Chociaż nie jest to prosta gra, sprawia mnóstwo przyjemności z rywalizacji. /Wojtek”

    — trx
20. 30

    This War Of Mine: Gra Planszowa

    —

    „Wojna to częsty motyw przewodni gier – nie tylko planszowych. Żołnierze toczą swoje boje, miasta upadają, a co z cywilami? This War of Mine, która bazuje na produkcji 11Bit Studios o tej samej nazwie, opowiada historię zmagań grupki losowych cywilów w objętej konfliktem Graznavii. W grze będziemy ciągle walczyć o przeżycie, zmagać się z głodem, chłodem, chorobami oraz oczywiście nie natknąć się na wojskowych. Gra posiada również dodatki, które rozbudowują podstawową wersję o nowe opcje i możliwości.”

    — Piotr Frąk
21. 31

    Posiadłość Szaleństwa 2 ed.

    —

    „Gra typu Dungeon Crawler osadzona w świecie Mitologii Cthulhu autorstwa H.P. Lovecrafta. Przepięknie wykonana, niesamowicie klimatyczna. Prawdopodobnie najlepsza aplikacja mobilna w tego typu grach.”

    — Sythriel
22. 32

    Zamki Burgundii

    —

    „Wizytówka króla sucharów Stefana Felda. Jednocześnie najbardziej znana i najlepiej oceniana w rankingach jego gra. Jak mają niemieckie gry w zwyczaju ta również nie grzeszy urodą, jednak nie przeszkadza w pozytywnym odbiorze rozgrywki. Wszystko kręci się wokół kości. Ich wyniki zamieniać będziemy na zakup kafelków z rynku i tym samym wpływać na rozwój naszych symbolicznych ziem i posiadłości. Gra w kombosy. Im lepszy uda się wykręcić tym większa satysfakcja. Dobra do pozyskiwania adeptów na eurograczy. Gra doczekała się jubileuszowego wydania, które niestety poza pudełkiem nadal nie cieszy oka.”

    — Gekon
23. 33

    Root

    —

    „Całkowicie asymetryczna gra area control, do której rozegrania nie potrzeba całego dnia (i połowy nocy). Wielkie podboje, krwawe rewolucje, zawiązywane naprędce sojusze i spektakularne zdrady, a wszystko to okraszone prześlicznymi ilustracjami bohaterów tej nieustannej wojnyo wpływy — uroczych zwierzątek leśnych.”

    — Łukasz Walczak
24. 34

    The Godfather: Imperium Corleone

    —

    „Kolejna już gra Erica M. Langa w tym zestawieniu. Kolejna typu area control. Ojciec Chrzestny to wojna rodzin mafijnych przeniesiona na planszę. Miodna rozgrywka wynagradza raczej brzydką oprawę graficzną i ostatecznie niewielki związek z książkowym pierwowzorem.”

    — Sythriel
25. 35

    Horror w Arkham 3 ed.

    —

    „Najnowsze wydanie Horroru w Arkham podzieliło recenzentów. Co prawda zaimplementowano w nim najlepsze pomysły ze wszystkich gier z serii Arkham Files i nieco ograniczono losowość, ale dla niektórych było to zbyt rażące odejście od formuły klasycznego Arkhama. W redakcyjnym gronie nie mamy jednak wątpliwości — trzecia edycja to świetna gra.Z niecierpliwością wyczekujemy zapowiedzianego niedawno dodatku.”

    — Łukasz Walczak
26. 36

    Mombasa

    —

    „Znakomita gra gwiazdy planszowych projektów, Alexandra Pfistera. Wcielamy się w inwestorów, którzy w XIX wieku, w czasach kolonialnych, handlują kawą, bawełną i bananami, zdobywają diamenty, a nade wszystko inwestują w cztery kompanie handlowe, które starają się zdobyć dominację w Afryce. Gra jest sprytnym konglomeratem kilku mechanik, które zazębiając się, tworzą unikatową pozycję. /Wojtek”

    — trx
27. 37

    Inis

    —

    „W Inis każdy z graczy rozmieszcza na planszy podległe sobie celtyckie klany, starając się wypełnić przynajmniej jeden z trzech różnych warunków zwycięstwa i udowodnić tym samym, że to jemu przysługuje zaszczytny tytuł władcy. Spośród stosów świetnych gier typu area control Inis wyróżnia stosunkowo niewielki nacisk na walkę. Zgodnie bowiem ze starym powiedzeniem, na konflikcie zbrojnym zwykle najbardziej korzystają gracze, którzy… nie biorą w nim udziału.”

    — Łukasz Walczak
28. 38

    Detektyw: Kryminalna Gra Planszowa

    —

    „Jest to tak naprawdę karciana paragrafówka ze świetną kampanią w podstawowym pudle. Świetna gra z gęstym klimatem inspirowanym, chociażby serialem HBO o tym samym tytule. Dostajemy dedukcję, zacną fabułę, ciekawe postaci i możliwość wcielenia się w detektywa. Pycha.”

    — trx
29. 39

    Twilight Struggle: Zimna Wojna

    —

    „Jeżeli jesteś fanem opowieści z czasów Zimnej Wojny, to jest to tytuł dla Ciebie. Świetna – tak naprawdę karcianka z akompaniamentem planszy i żetonów na niej. Dodatkowo prawdziwe wydarzenia i możliwość napisania własnej historii. Bo kto powiedział, że ci kapitalistyczne amerykańskie świnie musiały wygrać ten „cichy” konflikt?”

    — trx
30. 40

    Chaos w Starym Świecie

    —

    „Gra typu area control osadzona w popularnym świecie bitewniaka Warhammer Fantasy Battle. W jej scenariuszu gracze wcielają się w jednego z bogów chaosu i starają się unicestwić Stary Świat. Po utracie przez FFG licencji na produkty związane z Warhammerem zyskała status białego kruka i aktualnie nabycie jej kopii wiąże się z niemałym wydatkiem.”

    — Sythriel
31. 41

    Hero Realms

    —

    „Pozycja obowiązkowa dla fanów deck-buildingu. Ze względu na krótki czas rozgrywki i proste zasady nie trudno się w niej odnaleźć nawet kompletnym nowicjuszom, a ilość możliwych kombinacji sprawia, że gra pozostaje świeża po wielu partiach.”

    — Łukasz Walczak
32. 42

    7 Cudów Świata – Pojedynek

    —

    „Kultowa już gra 7 cudów świata w wersji do grania tylko w duecie, stworzona przez niebagatelny duet Antoine Bauza i Bruno Cathala. Zbieramy karty, próbując zadbać o dobrą produkcję, przypływ gotówki, uzyskać jak największą przewagę punktową. Nie możemy zaniedbać militariów i mieć na uwadze rozwój naukowy. Jedna z najlepszych gier dwuosobowych na około 30 minut.”

    — Gekon
33. 43

    Android: Netrunner

    —

    „Niesamowita dwuosobowa gra LCG współautorstwa legendarnego Richarda Garfielda. Usytuowana w dystopijnym, stechnicyzowanym świecie w konwencji cyberpunk. Gracze wcielają się w netrunerrów i przedstawicieli megakorporacji. Ci pierwsi starają się wykraść tajemnice tych drugich. Uniwersum Androida zyskało ogromną popularność i doczekało się gier planszowych, powieści oraz systemu RPG.”

    — Sythriel
34. 44

    Rising Sun

    —

    „Eric lubi zgrabne, intuicyjne i ciekawe strategie z dostosowanymi do nich mechanizmów. CMON lubi wypasione figurki. Ekipa się dobrała i stworzyła świetny produkt – dudes on the map, łamanie sojuszy, ukryta taktyka bitewna – czego chcieć więcej?”

    — trx
35. 45

    51. Stan: Master Set

    —

    „Karcianka w świecie Neuroshimy, w której dość łatwo wczuć się w klimat postapo. Gra autorstwa Ignacego Trzewiczka w odświeżonym wydaniu z świetnymi grafikami i komponentami. W zasadzie można by grę położyć na półce zaraz obok Osadników – Narodziny Imperium, jednak surowa sceneria 51 stanu bliższa jest memu sercu.”

    — Gekon
36. 46

    Terra Mystica

    —

    „Kultowa gra euro w świecie fantasy, choć zdawałoby się to wykluczać. Daje możliwość w podstawowym wydaniu zagrania jedną z 14 ras. Trudna, wymagająca. Zapewne znalazłaby się na wyższej pozycji, gdyby nie jej młodszy kosmiczny brat Projekt Gaja.”

    — Gekon
37. 47

    Brzdęk w Kosmosie

    —

    „Brzdęk, lub jeśli ktoś woli, to Clank, jest udanym deck builderem. Jego kosmiczna odsłona usprawnia i rozwija już to, co otrzymaliśmy przy wersji ze smokiem. Modularna mapa, dodatkowa mechanika odblokowywania ostatniego sektora i inne drobniejsze smaczki sprawią, że ci bardziej zatwardziali gracze znajdą tu coś dla siebie, a zarazem ci, którzy wolą lżejszą atmosferę, będą mieli dość sympatyczne wyzwanie przed sobą. Nie pozostaje więc nic innego, jak chwycić karty w dłoń i ruszyć ku galaktycznej przygodzie!”

    — Piotr Frąk
38. 48

    X-Wing: Gra Figurkowa 2 ed.

    —

    „Bitewniak, w którym kompletna „armia” składa się z 2-6 modeli, w dodatku malowanych fabrycznie? Choć w niektórych kręgach może to uchodzić za herezję, nie można X-wingowi odmówić wielu zalet. Dzięki symultanicznej fazie planowania rundy są niezwykle dynamiczne, a ze względu na stosunkowo niewielką ilość jednostek na planszy wcale nie trzeba wydawać fortuny, żeby skompletować własną eskadrę.”

    — Łukasz Walczak
39. 49

    Nieustraszeni: Normandia

    —

    „Świetna dwuosobówka, w ciekawy sposób łączącą grę wojenną z mechaniką deck-buildingu. Mnogość dostępnych typów jednostek i możliwych strategii powinna być zadowalająca dla większości domorosłych taktyków, a dzięki świetnie zaprojektowanej kampanii składającej się z misji o rosnącym poziomie złożoności Undaunted jest grą niezwykle przystępną. Warto wyczekiwać nadchodzącej polskiej wersji.”

    — Łukasz Walczak
40. 50

    Świat Dysku: Ankh-Morpork

    —

    „Ankh-Morpork to gra legenda, choć swój status zawdzięcza przede wszystkim niebotycznym cenom, jakie osiąga na internetowych aukcjach. Abstrahując jednak od tej otoczki, wciąż jest to świetny area control z tajnymi tożsamościami i olbrzymią ilością negatywnej interakcji. Wszystko to okraszone ilustracjami doskonale oddającymi nastrój świata wykreowanego w prozie Terry’ego Pratchetta.”

    — Łukasz Walczak