Miejsca 11–50

1. 11

   Terraformacja Marsa

   awans o 5 miejsc▲ 5

   „Nie przestanę pisać, że to jest tytuł obowiązkowy na półce. Gra, która pomoże nam wciągnąć świeżaków, gra, która będzie sprawdzała się zawsze. No, chyba, że mamy przy stole kogoś, kto absolutnie nie będzie chciał grać w tak brzydką grę. Niezliczone dodatki, sporo kombinacji, premiowane przyjmowanie strategii (które mogą zepsuć nam inni gracze, którzy zaczęli zbierać to samo co my), rosnący z każdym dodatkiem wachlarz opcji zapewnią nam wiele dobrych godzin grania. Bonusem jest porządne potraktowanie tematu – dla takich geeków jak ja, interesujących się tematami kosmicznymi każda karta odpali w głowie przegródkę z artykułem, który czytaliśmy o potencjalnych technologiach, które mogłyby posłużyć do prawdziwej zmiany oblicza Marsa.”

   — sir Acid
2. 12

   Gra o Tron: Gra Planszowa 2 ed.

   —

   „To już jest strategiczny klasyk. Jeżeli chcesz kogoś zdradzić, nie musisz tego robić z kochanką/iem! Wystarczy wbić mu w plecy kosę podczas rozgrywki w GoTa… oczywiście patrząc mu przy tym prosto w oczy. Efekt może być przy tym podobny (ale nie musi), a przyjemność równie wielka (no okej, tu może przesadziłem)… wyrzutów sumienia jest z pewnością mniej! Świetna gra, jeszcze niedawno moja ulubiona, ale jednak za sprawą innego kolosa musiała zosta zdetronizowana.”

   — trx
3. 13

   Posiadłość Szaleństwa 2 ed.

   awans o 4 miejsc▲ 4

   „Tajemnicze domostwa, mroczne sekrety i pradawny horror na planszy. No, i na pomocnicznym ekranie. Posiadłość Szaleństwa jest dla mnie przede wszystkim tytułem, który sprawił, że przekonałem się do planszówek z aplikacją. O ile pierwsza edycja była świetna, o tyle druga wzniosła format na nowe wyżyny dzięki świetnemu zastosowaniu cyfrowej zawartości, która znacząco skróciła setup i usprawniła rozgrywkę. Choć tytuł ten nie jest już rozwijany, podstawka ze wszystkimi dodatkami zapewnić powinna dziesiątki godzin zabawy, które wydłużyć można jeszcze dodatkowo fanowskimi scenariuszami.”

   — Łukasz Walczak
4. 14

   Zakazane Gwiazdy

   awans o 6 miejsc▲ 6

   „Niedostępna już kosmiczna gra strategiczna w klimacie Warhammera 40k. Lubię w nim praktycznie wszystko. Mamy olbrzymi klimat, rozbudowaną produkcję jednostek, które wpływają realnie na bitwę, mocno asymetryczne frakcje, a to wszystko w sosie area control i deckbuildingu. Miodzio. Niektórzy mówią, że najlepiej działa na dwie osoby (i pewnie mają rację), ale mi nie przeszkadzają dłużące się bitwy przy większej liczbie (i konieczności oczekiwania na swój ruch, bo walczy tylko dwójka). To pewnie nostalgia, ale nigdy nie odmówię.”

   — trx
5. 15

   Szogun

   spadek o 6 miejsc▼ 6

   „Szogun to gra, ale Szogun to też jest coś w rodzaju niepowtarzalnego doświadczenia. Stareńki tytuł, który wciąż epatuje świeżością i oryginalnością: programowanie akcji, area control, specyficzny sposób punktowania powodują, że do gry trzeba podejść w inny sposób niż do innych gier, w których walka jest kluczem do zwycięstwa. I oczywiście najważniejsze: wieża, czyli frustrujący, ale emocjonujący system rozstrzygania konfliktów pomiędzy wojskami graczy.”

   — suburbius
6. 16

   Barrage

   spadek o 2 miejsc▼ 2

   „Gra o spuszczaniu wody, która jest sucha jak wiór. W grze wcielamy się w przedsiębiorców, którzy budują tamy, aby zasilić elektrownie. Tak zakreśla nam się tło tematyczne, ale niech Was to nie zwiedzie. Gra jest mechanicznie trudna, rozgrywka trochę trwa, a neurony się przepalają. Świetna pozycja dla euro wyjadaczy, a w dodatku ma kilka ciekawych dodatków – jak chociażby mapka-plansza 3D.”

   — Piotr Frąk
7. 17

   Great Western Trail

   spadek o 4 miejsc▼ 4

   „Złośliwi twierdzą, że ta gra przypomina konia w cyrku – wciąż chodzimy w kółko. Ale chciałoby się powiedzieć: za to jak chodzimy! Fabularnie to opowieść z krainy Dzikiego Zachodu, przy czym o tyle bliższa rzeczywistości, że głównie zajmujemy się spędem bydła ze stacją docelową Kansas City, by potem jeszcze wysłać świeżą wołowinę do wielkich miast z obu wybrzeży oceanicznych. Skrzyżowanie mechanika rondla, worker placementu, zarządzania kartami i rozwoju planszetki, które dają bardzo smaczną mieszankę. GWT doczekał się już dwóch mutacji i jednego dodatku, które trochę komplikują grę – być może któryś z nich znajdzie się wkrótce na naszej liście.”

   — suburbius
8. 18

   Projekt Gaja

   awans o 1 miejsc▲ 1

   „Najwyżej położona gra z rodzinny Terra Mystica. Czy dlatego, że faktycznie jest najlepsza? Co gracz, to opinia. Ze świata fantasy przenosimy się do kosmosu, już to może budzić kontrowersje. Ale trzeba przyznać, że pod względem mechanicznym wprowadzono tutaj kilka ciekawych usprawnień, które wynoszą tytuł na nieco wyższy poziom. Ważnym elementem jest z pewnością plansza technologii, na której awans bezpośrednio powiązany jest z rozwojem poszczególnych umiejętności. Na planszy jest zdecydowane trochę luźniej, ale taka specyfika przestrzeni kosmicznej. Trzeba jednak pamiętać, że oprócz widocznych różnic, daje prawie takie odczucie z rozgrywki jak Terra Mystica, czy Era Innowacji. Stąd trudno rekomendować konkretny tytuł. Wiele zależy od indywidualnych predyspozycji.”

   — Gekon
9. 19

   Pax Renaissance 2 ed. (N)

   —

   „Nie będę się silił na obiektywność: to jedna z moich gier, a na pewno Pax numer jeden. Tematycznie wchodzimy w przełom średniowiecza i renesansu, wcielając się w jeden z czterech potężnych domów bankierskich, trzęsących Europą. Z pomocą florenów, kart i kilku akcji dążymy do tego, aby odblokować i wykonać jeden z celów zwycięstwa: albo zdominować politycznie, mieć największe wpływy w dominującej religii, zmienić epokę na renesans czy wreszcie rozpocząć etap globalizacji. Zasad ma mnóstwo, złożoności jeszcze więcej i bardzo łatwo może do siebie zniechęcić, ale przebrnięcie przez kilka pierwszych partii jest gwarancją obcowania z nieprawdopodobną doskonałością designu planszówkowego.”

   — suburbius
10. 20

    Cywilizacja: Poprzez Wieki

    spadek o 5 miejsc▼ 5

    „Gra ma swoje lata, ale wciąż to jedna z najlepszych symulacji budowy cywilizacji, jaką stworzono w planszówkach. Budujemy swój silniczek z kart, w którym staramy się dbać o wszystkie parametry prawidłowego rozwoju: żywność, produkcję, naukę, zadowolenie mieszkańców czy wreszcie siłę armii. A wszystko to, by zdobywać jak najwięcej punktów kultury, również dzięki niezwykle kosztownej budowie cudów świata. Bardzo wymagająca i długa gra, ale też dająca mnóstwo zadowolenia.”

    — suburbius
11. 21

    Star Wars: Imperium Atakuje

    awans o 3 miejsc▲ 3

    „Kolejny obok świetnej Rebelii tytuł z uniwersum Gwiezdnych Wojen, który twardo trzyma się na naszej topce. Imperium Atakuje to prawdziwa kwintesencja Dungeon Crawlera, choć zamiast lochów i smoków znajdziecie tu prędzej lasery i rancory. To gra, która jak żadna inna buduje wrażenie uczestnictwa w scenie żywcem wyciągniętej z gwiezdnej sagi. Przy tym wcale nie próbuje usilnie odtwarzać wydarzeń znanych z ekranu, a wręcz przeciwnie – oddaje w ręce graczy zupełnie nowe scenariusze i postacie, dając im przestrzeń do stworzenia swojego własnego kawałka tej olbrzymiej galaktyki.”

    — Łukasz Walczak
12. 22

    Mage Knight

    awans o 6 miejsc▲ 6

    „Pierwsze skojarzenie z Heroes of Might and Magic może sugerować nam, że to ameri, i to dobrze wydane – pomalowane figurki, „miasta”, milion żetonów i kart. Niestety, nasze heroiczne przygody w magicznych krainach to euro i to dość mocne. Euro teoretycznie na kilku graczy, ale równocześnie najlepiej działające…. Solo albo na dwie osoby. W pozostałych przypadkach może być za wolne. U nas wydane w wersji Ultimate Edition, która na dzień dobry dorzuca masę dobra. Bardzo dobre moim zdaniem oddanie klimatu czy to „hirołsów” czy innych gier tego typu, dobra ale nieprzesadzona euro gimnastyka w gratisie. Warto.”

    — sir Acid
13. 23

    Nemesis

    awans o 2 miejsc▲ 2

    „Nemesis jest jedyną grą planszową, która w jakikolwiek sposób zaspokaja mój głód związany z przeniesieniem mechanik survival horrorowych na planszę. Klimat, klimat, klimat, klimat, w szczególności podczas partii, której głównymi przeciwnikami stają się Karnomorfy. Nie licząc możliwości eliminacji gracza podczas zabawy, nie potrafię doszukać się większych wad tej produkcji, lub też nie przeszkadzają mi one na tyle, abym postrzegał je jako potencjale minusy. Każda rozgrywka ma swoje twisty, ale co dla mnie najważniejsze, Nemesis smakuje wybornie zarówno w trybie semikooperacji jak i pełnej współpracy. Doskonałość!”

    — Carmash
14. 24

    Tzolk’in: Kalendarz Majów

    spadek o 6 miejsc▼ 6

    „Tzolk’in jest pierwszą z serii 'gier na literę T’ współautorstwa Daniele Tasciniego — aż trudno uwierzyć, że obchodzi w tym roku dwunaste urodziny!Wspaniały worker placement, w którym ogromny wpływ na mechanikę mają wvudowane w planszę koła zębate. Planujcie swoje akcje na kilka tur do przodu, nie zapomnijcie o kukurydzy i pamiętajcie — jeżeli w grze Tasciniego widzicie tory świątyń, to idziecie w tory świątyń!”

    — Sythriel
15. 25

    Hegemony (N)

    —

    „Kolejny hit ze świetnego 2023 roku. Złożona, skrajnie asymetryczna symulacja systemu ekonomicznego, w którym każdy z nas żyje. Gracze, w zależności o liczby przy stole, wcielają się w klasę robotniczą, kapitalistów, klasę średnią oraz administrację państwową. Za pomocą kliku akcji oraz predefiniowanych kart starają się uzyskać jak największy wpływ na system, by maksymalizować swoje efekty: klasa robotnicza dąży tego, by była liczna i dobrze zarabiała, a koszty ponieśli inni. Kapitaliści maksymalizują zysk poprzez odpowiednią sprzedaż i produkcję dóbr oraz usług. Klasa średnia łączy oba te cele, jednocześnie zatrudniając się na intratnych stanowiskach, jak i starając się prowadzić małe firmy. Natomiast Państwo nie robi nic innego, by zadowolić wszystkich, bo to daje punkty, co niestety często sporo kosztuje i może doprowadzić do jego bankructwa. Trudna, wymagająca, ale niesamowicie satysfakcjonująca gra.”

    — suburbius
16. 26

    Chaos w Starym Świecie

    spadek o 4 miejsc▼ 4

    „Są gry legendy i Chaos w Starym Świecie jest jedną z nich. Mimo iż już trąci przysłowiową myszką, to wciąż jest to zajebiście klimatyczne area control i to w dodatku w uniwersum Warhammera. Dziś wraz z dodatkiem Rogaty Szczur jest to pozycja zwana Białym Krukiem, która na rynku wtórnym osiąga chore kwoty. Jeżeli więc będziecie mieć okazje zagrać, to spróbujcie, żeby poznać kawał historii twórczości Pana Langa. /Piotr Reklama naszego sklepu. Reszta Topki poniżej.”

    — trx
17. 27

    Era Innowacji (N)

    —

    „Skoro jest Era Innowacji, to siłą rzeczy naszą topkę musiała opuścić Terra Mystica. Czy te gry są zastępowalne? Mam wrażenie, że tak. Era Innowacji daje po prostu o wiele więcej możliwości, a to przekłada się na dużo więcej zabawy. Ci którzy jeszcze nie poznali żadnego z tych tytułów, zachęcamy to podjęcia wyzwania. Głównym założeniem jest ekspansja na planszy pod warunkiem osiedlania się na przypisanym rodzaju terenu. W związku z czym należy terraformować tereny i rywalizować z pozostałymi graczami wykorzystując intratne bonusy. Unikatowe połączenia cech frakcji z innymi losowymi bonusami sprawia, że pozornie gramy za każdym razem w trochę inną grę. Co prawda robimy podobne rzeczy, ale zawsze w nieco inny sposób. Poza setupem nie znajdziemy ani krzty losowości. Zagrania współgraczy to jedyne, czego nie możemy się spodziewać, ale warto przewidywać. Gra wybitnie strategiczna.”

    — Gekon
18. 28

    Zamki Burgundii

    awans o 3 miejsc▲ 3

    „Czy da się zrobić grę ponad czasową? Da się, a najlepszym świadectwem na to jest wydanie jej w nowej wersji oraz w wersji turbo deluxe przez Aweken Realms. Prosta, ale nie prostacka mechanika, miodność rozgrywki. Rozpływać się nad tym tytułem mógłbym bardzo długo, ale po prostu sami zagrajcie i się przekonajcie.”

    — Piotr Frąk
19. 29

    Robinson Crusoe: Przygoda na Przeklętej Wyspie

    spadek o 8 miejsc▼ 8

    „Coś w ostatnich latach Robinson traci kolejne pozycje. Wydaje się, że tym razem może być to spowodowane również opóźnieniami i kolejnymi wpadkami komunikacyjnymi z edycją wspieraczkową. Wciąż jedna z fajniejszych w mojej opinii gier kooperacyjnych, która oczywiście cierpni na wiele dolegliwości, jednak wciąż potrafi zauroczyć, a nawet mocno zdzielić po pysku, bo wygrać wcale nie jest łatwo. Za sprawą nowej edycji pojawiła się w sklepach księga scenariuszy, która może zachęcić do obcowania z tym tytułem graczy nielubiących przegrywać – bo zawiera trochę łatwiejsze misje.”

    — trx
20. 30

    Tainted Grail: Upadek Avalonu

    spadek o 4 miejsc▼ 4

    „Fabularnie najbardziej złożona i kreatywna gra planszowa, w którą kiedykolwiek miałem przyjemność zagrać. Mroczny, apokaliptyczny świat reinterpretujący w bardzo ciekawy sposób legendy arturiańskie. Dorzućmy do tego bardzo ciekawą, złożoną, ale zdecydowanie nieprzekombinowany system potyczek, mechaniki survivalowe i dobry, progresywny system rozwoju postaci. Opowiedziana tutaj historia jest złożona, posiadające wiele rozgałęzień i możliwych ścieżek. Tutaj nic nie prowadzi grających za rączkę. Czasem trzeba usiąść, pomyśleć, na spokojnie zastanowić się nad kolejnym krokiem. Niesamowita sprawa. Grzech nie zagrać.”

    — Carmash
21. 31

    Anachrony

    awans o 5 miejsc▲ 5

    „Anachrony to moim zdaniem tytuł kompletny, rozbudowany i niesamowicie regrywalny. Nie licząc możliwości dłuższego oczekiwania na swoją turę, nie mogę doszukać się w nim większych wad. Podróże w czasie, nieunikniona zagłada, egzoszkielety, naukowcy, świat dalekiej przyszłości, super zaawansowane technologie i pogmatwane uniwersum. Do dziś uważam ten tytuł za jedno z najlepszych i najważniejszych osiągnięć w kategorii euro.”

    — Carmash
22. 32

    Root

    awans o 1 miejsc▲ 1

    „Na leśnej polanie spotykają się koty, ptaki, myszy, borsuki i inne zwierzęta… a potem następuje krwawa rzeź. Wbrew pozorom nie jest to opis kreskówki Happy Tree Friends. To opis asymetrycznego area control zatytuowanego Root. Tytuł od samej premiery zaskarbiła sobie przychylność społecznść graczy i gości w górnych sekcjach przeróżnych dodatków. Nie bez znaczenia ma tu wsparcie twórców i ogromna ilość dodatków takich jak nowe frakcje.”

    — Sythriel
23. 33

    Twilight Struggle: Zimna Wojna

    awans o 6 miejsc▲ 6

    „Gra z topu BGG; karcianka z mapą świata, zimna wojna, którą toczymy w pojedynku jeden vs jeden. Historyczne wydarzenia, których bieg możemy zmienić i to ta druga strona może tryumfować. Zależnie od poziomu naszej wiedzy historycznej możemy się sporo nauczyć, albo uśmiechnąć się, gdy to my wylądujemy pierwsi na księżycu. Raczej do skupionego, wolnego wieczoru niż grania byle jak byle gdzie.”

    — sir Acid
24. 34

    Pax Pamir – 2 edycja

    —

    „Przedstawiciel coraz liczniejszej rodziny Paksów, uchodzący za ten o najlepszym stosunku złożoności do miodności. Tym razem eksplorujemy świat tak zwanej Wielkiej Gry, czyli konfliktu Brytyjczyków i Rosjan o kontrolę nad Afganistanem w XIX w. Klimatyczny dywanik jako mapa konfliktu i masa kart ze szpiegami, afgańskimi plemionami, zamkniętą ekonomią i nieprawdopodobną złożonością rozgrywki, przy której parują zwoje, ale odczuwamy też sporo emocji. Jeśli mogę się do czegoś przyczepić, to do trybu dwuosobowego, który nie jest tak emocjonujący, jak zabawa większym gronie.”

    — suburbius
25. 35

    Klany Kaledonii

    spadek o 8 miejsc▼ 8

    „Nikt nie ukrywał, że pomysł na grę zapożyczono z Terra Mystica. Czuć to od razu,ale postrzegam to jako zdecydowaną zaletę gry. Jednocześnie umiejętnie wpleciono dodatkowe mechaniki rynkowe i tak możemy wcielić się w szkockich gospodarzy. Hodować owce i krowy, zbierać zboże, produkować nabiał, pieczywo, a także whisky. Umiejętny rozwój i obecność na planszy to klucz do sukcesu. W zgrabnym pudełku znajdziemy naprawdę dużo dobra. Cechy specjalne poszczególnych klanów pozytywnie wpływają na regrywalność tytułu.”

    — Gekon
26. 36

    Food Chain Magnate

    awans o 7 miejsc▲ 7

    „To co wyróżnia tę grę to z pewnością ascetyczne wydanie. Można odnieść wrażenie, że prościej już się nie dało. Z drugiej jednak strony idealnie oddaje tło fabularne, nawiązujące do prowadzenia sieci fast foodów w latach 50-tych. Najśmieszniejsze jest to, że choć wszyscy lubią piękne wydania gier, to w tym przypadku nie postrzega się tego jako wady. Gra nie potrzebuje wizualnych fajerwerków. Ma być czytelna i co najważniejsze grywalna. A w tej kwestii trudno znaleźć inną ekonomiczną grę, która lepiej oddaje specyfikę zarządzania firmą. To pozycja dla wyjadaczy. Zasady gry wcale nie należą do najtrudniejszych, ale podejmowanie decyzji o zatrudnieniu, sieci dostaw, czy w ogóle ekspansji na planszy, potrafi solidnie poskręcać zwoje mózgowe.”

    — Gekon
27. 37

    Aeon’s End

    spadek o 8 miejsc▼ 8

    „Może w tym roku o 8 oczek niżej, ale wciąż w topce. Jedna z najlepszych gier karciano-kooperacyjnych, które znajdziemy na rynku. Mimo swojego wieku ciągle linia jest wspierana przez Portal Games i samych wydawców, którzy co rusz wydają coś nowego, a nawet romansują z innymi klimatami niż fantasy. Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji zagrać w ten tytuł, to z całego serca polecam. Nie pożałujecie, a co lepsze, wsiąkniecie na dłużej.”

    — Piotr Frąk
28. 38

    Gloomhaven

    spadek o 6 miejsc▼ 6

    „Legendarne Gloomhaven przejęło szturmem stoły graczy na całym świecie i do tej pory zajmuje zaszczytne 3. miejsce w topce BGG. Nic w tym dziwnego, bo dzieło Isaaca Childresa pod wieloma względami wprowadziło nowy standard w branży. To prawdziwy świat fantasy zamknięty w pudełku, pełen zakamarków, do których dotrą tylko najbardziej zapaleni odkrywcy. W połączeniu z niezwykle satysfakcjonującą mechaniką kart postaci i stosunkowo ograniczoną, jak na przygodówkę, losowością, Gloomhaven jest iście wyjątkową mieszanką. Zdecydowanie warto jej spróbować, tym bardziej że zamiast pakować się od razu w kosztowne pudło, można pierw spróbować dużo mniejszych i przystępniejszych Szczęk Lwa, albo bardzo dobrej cyfrowej adaptacji.”

    — Łukasz Walczak
29. 39

    Eldritch Horror

    spadek o 4 miejsc▼ 4

    „Miałem piękną drewnianą skrzynię. Posiadałem niemal wszystkie dodatki. Nabyłem specjalne kostki, wiele gadżetów usprawniających rozgrywkę. Po czym sprzedałem całość za marny ułamek wartości, którą należy zapłacić za grę w dniu dzisiejszym. Czy żałuję? Jak jasna cholera! Eldritch Horror miał zostać dla mnie przykryty przez trzecią edycją Horroru w Arkham, który finalnie okazał się ogromnym rozczarowaniem. Do dziś uważam, że EH obok karcianej interpretacji HwA, to najlepsza gra odwołująca się do twórczości Howarda Philipsa Lovecrafta. Każda rozgrywka to osobna, ciekawa, klimatyczna i emocjonująca podróż w głąb szaleństwa i walki z Przedwiecznymi.”

    — Carmash
30. 40

    7th Continent (N)

    —

    „Moje osobiste objawienie i niezwyciężony numer 1 mojego prywatnego rankingu ulubionych gier planszowych. Niesamowicie immersyjne doświadczenie, którego powtarzanie wciąż i wciąż zafascynowało mnie do tego stopnia, aby spędzić z tym tytułem łącznie ponad 200 godzin i rozwiązać niemal wszystkie jego tajemnice. Ogromny i otwarty świat, niesamowita swoboda działań i możliwość eksploracji wszystkich przestrzenie w stopniu, o którym większość gier bez prądu może co najwyżej pomarzyć. Ulubiona gra planszowa autora tego wpisu i jednocześnie najlepszy survival, który może zagościć na naszych stołach. By, bye Robinson!”

    — Carmash
31. 41

    On Mars

    spadek o 3 miejsc▼ 3

    „Mój pierwszy Lacerda. Czy najlepszy? Mimo świetnego Innovations, od którego jest jednak trochę lżejszy – tak. Głównie ze względu na temat i wagę rozgrywki właśnie. Świetna mechanika zarządzania akcjami pomiędzy orbitą, a powierzchnią planety. Konieczność częściowej współpracy przy rozbudowie naszej wspólnej pierwszej bazy na czerwonej planecie. Tak naprawdę jest to euras, w którym zbieramy punkty, ale trzeba przyznać, że tematu jest tu dość dużo. Zawsze z chęcią wrócę.”

    — trx
32. 42

    Inis

    —

    „Choć uwielbiam gry z mechaniką area control, bywa, że format ten mi się przeje. Ustalmy, trudno w tym gatunku o rewolucję. Niełatwo czasem pozbyć się wrażenia, że gry te sprowadzają się do powtarzalnego schematu. Inis niezmiennie pozostaje dla mnie powiewem świeżego powietrza. Wszystko działa tu trochę inaczej: zamiast dominacji przez podbój, Inis stawia nacisk na spryt, negocjacje i stałe szukanie okazji. Zamiast budowania ekonomii, gracze skupiają się na manipulowaniu stołem tak, aby zaaranżować sytuację korzystną dla swoich klanów. Całość doprawiona jest cudną oprawą graficzną i bardzo malowniczym settingiem celtyckich wysp. Zdecydowanie jest to jedna z gier w mojej kolekcji, do których wracam najchętniej.”

    — Łukasz Walczak
33. 43

    Martwa Zima: Gra Rozdroży

    spadek o 2 miejsc▼ 2

    „Śniegu nasypało po kolana, po ulicach wałęsają się żywe trupy, a na domiar złego ludzie w obozie nie potrafią się dogadać. Każdy dba o swoją skórę i ma własny plan na to, jak przetrwać apokalipsę. Ktoś w sekrecie chomikuje narzędzia, żeby naprawić skitraną w szopie łódź, ktoś inny barykaduje się na posterunku policji i próbuje oddzielić od pozostałych, a przecież bez współpracy nie ma mowy o uporaniu się z nadciągającymi kryzysami. Sprawę dodatkowo pogarszają niepokojące podszepty o tym, że któraś grupa w rzeczywistości sabotuje działania reszty, żeby doprowadzić do upadku kolonii. Martwa Zima to gra o przetrwaniu i sekretnych tożsamościach, która wyjątkowo dobrze wzbudza atmosferę nieufności wobec współgraczy. Lepiej uważnie patrzeć wszystkim na ręce, kiedy śmierć czaić się może za każdym rogiem.”

    — Łukasz Walczak
34. 44

    Age of Steam

    —

    „Rok temu napisałem, że gra wygląda jak prototyp, a nie pełny tytuł. Zdanie podtrzymuję, jednakże inny wygląd mógłby przeszkadzać w czytelności rozgrywki w kolejnych rundach – to trzeba zobaczyć, trudno to opisać. Staroszkolne zasady mają dalej pazur i jeżeli nie będziemy uważać, odpadniemy na przykład już w drugiej rundzie…albo nie dogonimy czołówki. Nie dajcie się zwieść, nie grajcie w mniej niż cztery osoby (są oczywiście mniejsze mapy dla mniejszego stołu, ale nie będzie aż tak ostro). Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek czuł jakikolwiek downtime – tutaj musimy uważnie śledzić każdy ruch, bo w swoim możemy podpiąć się pod czyjąś linię, albo coś komuś nabruździć…o ile przeżyjemy takie zagrywki ze strony innych.”

    — sir Acid
35. 45

    Circadians: Ład Chaosu (N)

    —

    „Jedna z bardzo mocnych premier roku 2023 w Polsce, która trafiła raczej do koneserów ciężkich, asymetrycznych i pełnych negatywnej interakcji tytułów, czyli po prostu naszej redakcji. Ład Chaosu stanowi wyzwanie, to nie jest gra dla każdego, jednak jeśli uda wam się pokonać niełatwą instrukcję oraz znaleźć odpowiednią paczkę do grania, będziecie zachwyceni, jak i my jesteśmy. Świetny area control z planowaniem akcji i jednym z najbardziej emocjonujących systemów walki w tego typu grach. Walczymy o swoje indywidualne cele, ale również o kontrolę nad reliktami na zajmowanej planecie, która staje się z rundy na rundę coraz ciaśniejsza. I nie zrażajcie się koszmarną oprawą graficzną.”

    — suburbius
36. 46

    Clash of Cultures: Monumentalna Edycja Polska

    awans o 1 miejsc▲ 1

    „Jest to najlepsza gra cywilizacyjna na planszy. Change my mind. Tak, w mojej głowie wygrała nawet z Poprzez Wieki, która o wiele lepiej sprawdza się w apce, niż na stole. No okej, może moja dusza klimaciarza wzięła górę, ale bawię się przy tym monumentalnym olbrzymie wybitnie. Mamy co prawda już archaiczne rozwiązania jak walki za pomocą kości, czy mocno losowe wydarzenia, ale co to zmienia, gdy zabawa jest przednia, a asymetryczność znacząca (co lubię bardzo). Boli tylko to, że to wciąż bitwa osad, a nie starcie cywilizacji – chociaż zdaję sobie sprawę, jak trudno jest to zrobić w przypadku cywilizacji znanych nam z historii, w porównaniu do kosmicznych wojen między galaktycznymi imperami.”

    — trx
37. 47

    Ark Nova

    spadek o 2 miejsc▼ 2

    „Gra o zarządzaniu nowoczesnym parkiem zoologicznym, która skradła serca graczy. Mimo, że sama nie wprowadza niczego nowego do świata planszówek, ale sprytnie zapożycza i łączy kilka różnych mechanik w zgrabną całość. Trudno nawet jednoznacznie stwierdzić na czym polega jej fenomen. Za minus można postrzegać losowy rynek kart, ale taka jest specyfika gier z bogatą, różnorodną talią. W Ark Nova zastosowano bardzo ciekawą metodę punktowania na podwójnym tracku, gdzie z jednej strony dbamy o atrakcyjność naszego ZOO w postaci dochodu ze sprzedaży biletów, z drugiej strony istotny jest nasz udział w projektach ochrony przyrody. Dopiero bilans tych dwóch wskaźników będzie wyznaczał naszą faktyczną wartość punktową. Zdecydowanie warta sprawdzenia.”

    — Gekon
38. 48

    Agricola

    spadek o 2 miejsc▼ 2

    „Klasyk w dorobku Uwe Rosenberga. Każdy szanujący się gracz euro powinien znać ten tytuł. Choć premierował się w 2007 r. załapał się na naszą topkę wszechczasów, a to o czymś świadczy. Niektórzy powiedzą, że to leciwa i siermiężna gra, a każda partia przypomina pracę na roli. Faktycznie prowadzimy gospodarstwo, a w siedemnastym wieku nie była to łatwa rzecz. To co grę wyróżnia to ciasny wybór akcji, konieczność wyżywienia swoich workerów, o co szczególnie trzeba zadbać, a także gruba talia pomocników i usprawnień, przez co nie trzeba martwić się o regrywalność. Mimo, że wydana w dwóch wersjach: rodzinnej i dla graczy, przyznaczona jest raczej dla tych bardziej doświadczonych.”

    — Gekon
39. 49

    ISS Vanguard (N)

    —

    „Nowinka na naszej redakcyjnej topce – tegoroczny ISS Vanguard to kolejny kamień milowy w portfolio Awaken Realms. Po bardzo mocnym Tainted Grailu utrzymanym w klimacie dark fantasy przyszedł czas na eksplorację kosmosu. Ten zaś, jak na bezkresną przestrzeń przystało, skrywa w sobie mnóstwo tajemnic, przygód i niebezpieczeństw. Co ciekawe, gracze nie wcielają się tu w konkretnych bohaterów, a zamiast tego przewodzą całym sekcjom tytułowego statku. Na ich barkach spoczywa powodzenie misji i losy załogi, więc zarządzanie statkiem jest fazą równie istotną i rozbudowaną, jak eksploracje planetarne. To prawdziwie epicka i rozbudowana kampania, która zabiera graczy w najdalsze zakamarki gwiezdnej przestrzeni, tropem zagadki, od której zależeć mogą losy całej ludzkości.”

    — Łukasz Walczak
40. 50

    John Company 2 ed. (N)

    —

    „Zaczynamy od olbrzyma, którego nie da rady wytułaczyć, jeżeli nie rozegra się pojedynczej rundy (tak z resztą zaleca tłumaczenie sam autor, bo faz jest 17), a Mechanika Przesuwania Słonia (MPS) podczas wydarzeń w Indiach przeszła do legendy, jako osobna gra w grze. Wcielamy się w korposzczury w jednej z pierwszych korporacji, czyli Wschodnio-Indyjskiej Kompanii Handlowej. Będziemy grać o stołki, by dzięki ich możliwościom rozdawać karty i… kolejne stołki. Brudna gra nad stołem, polityka, nepotyzm i próba zdobycia jak największego poziomu prestiżu. W tym bagnie forsy (które jak wiemy nie śmierdzi) trzeba uważać na nagły podatek od okien. Tona losowości, która jest mega klimatyczna. Uwielbiam”

    — trx