Miejsca 11–50

1. 11

   Horror w Arkham: Gra Karciana

   spadek o 1 miejsc▼ 1

   „Karciany Arkham wciąż trzyma się mocno w tabeli, choć spadł już poniżej redakcyjnego top 10. Mimo to pozostaje najwyżej ocenianym przez nas coopem, co jest nie lada odznaczeniem w gronie „wściekłych” boardgamerów. Nie da się ukryć, że przepadamy za klimaciarskimi grami podlanymi sosem z mackowatych przedwiecznych i innych kosmicznych abominacji. Tutaj jednak dostajemy też w komplecie obszerne możliwosci budowania talii i przewrotną mechanikę, która co rusz wywraca zasady do góry nogami i stanowi wyzwanie nawet dla najlepiej przygotowanych badaczy. To tytuł, który niczym kinowy dreszczowiec buduje złudne poczucie bezpieczeństwa tylko po to, by ukarać graczy za przesadną pewność siebie iście kaskadowym wpierdolem. Arkham LCG nadaje nowe znaczenie słowu „horror” w świecie planszówek.”

   — trx
2. 12

   Gra o Tron: Gra Planszowa 2 ed.

   spadek o 4 miejsc▼ 4

   „Gra, która przez długie lata była na szycie mojej osobistej topki. To tak naprawdę dzięki niej poznałem prawdziwe znaczenie „noża w plecy” i pokochałem negatywną interakcją — taką najwredniejszą. Jak widać w grupie tak wysoko, jak w moim serduszku nie jest, ale dwunaste miejsce to wciąż niezły wynik, chociaż spadek o cztery pozycji nie nastraja mnie do optymizmu. No nic — trzeba lobbować.”

   — trx
3. 13

   Great Western Trail

   spadek o 1 miejsc▼ 1

   „Kolejna, nie przypadkowa, gra autorstwa Aleksandra Pfistera w naszym zestawieniu. Za sprawą drugiej edycji tytuł ten ponownie wylądował na nasze stoły, a nadchodzące rozwinięcia, jak chociażby wydane już Argentyna, sprawia, że GWT wciąż utrzymuje się wysoko w topce. Dobra mechanika, dość ciężkie euro i krówki. Czego chcieć więc więcej od dobrej planszówki?”

   — Piotr Frąk
4. 14

   Barrage

   awans o 2 miejsc▲ 2

   „Barrage to ciężka, ale wyjątkowo satysfakcjonująca gra euro. Wszystko działa tu bardzo dobrze, mechanika odzyskiwania akcji pasuje jak ulał. W tej grze motywem przewodnim jest woda, a właściwie energia pozyskiwana za jej pomocą. Będziecie m.in. budować elektrownie i tamy, by zdobyć jak najwięcej punktów zwycięstwa w waszej „sałatce”. Najbardziej ekscytującym elementem jest dla mnie, to jak ciasno jest na planszy. W Barrage liczy się każda kropla wody — dosłownie!”

   — Sythriel
5. 15

   Cywilizacja: Poprzez Wieki

   awans o 4 miejsc▲ 4

   „To jest gra, która ma mnóstwo wad: jej obsługa jest nieintuicyjna, trwa bardzo długo, rozgrywka może być niesprawiedliwa, a jeśli któryś z graczy odstaje militarnie może się od razu usiąść w kącie i zacząć płakać. Ale jednocześnie jest to najlepsza gra cywilizacyjna, w której karty potrafią zasymulować rozwój ludzkości od epoki brązu po podbój kosmosu i prześledzić rozwój od budowy piramid po wynalezienie bomby atomowej. Jeśli lubisz epickie epopeje o dziejach ludzkości Cywilizacja: Poprzez wieki jest właśnie dla ciebie.”

   — suburbius
6. 16

   Terraformacja Marsa

   awans o 10 miejsc▲ 10

   „Chyba najbrzydziej wydana gra, jaką widziałem, którą poprawiono w jeden z piękniejszych sposobów, jakie widziałem. Big Box z elementami 3d… nie uratuje projektu kart, ale gra się przyjemniej. Karty, mapa Marsa, kombowanie, zarządzanie losowością, wymyślanie strategii i adaptacja do zmieniających się warunków, bo ktoś szybciej od nas zebrał te cholerne mikroby. Złośliwi mówią, że gra na dwie osoby to pasjans, ja się nie zgadzam — liczba kombinacji, jakie tu możemy wykręcić jest niesamowita i trudno jest zagrać dwie podobne partie, zwłaszcza gdy mamy dodatki, które dodają jeszcze więcej mikromechanik i korporacji. Gra jest „modułowa,” więc możemy z kolei zmniejszyć jej poziom skomplikowania, gdy chcemy kogoś jej nauczyć, czy też zrobić jakąś szybką partyjkę. Polecam, nigdy nie jest za późno na Terraformację. Pamiętajcie, że jest jeszcze karciana, teoretycznie krótsza wersja – Ekspedycja Ares.”

   — sir Acid
7. 17

   Posiadłość Szaleństwa 2 ed.

   spadek o 4 miejsc▼ 4

   „Do dziś jedno ze szczytowych osiągnięć gier planszowych korzystających z aplikacji. Nie wyobrażam sobie, aby kolejna edycja wykorzystywała inne rozwiązanie w kwestii prowadzenia narracji. Niezwykle klimatyczna, wielokrotnie urozmaicona wraz z kolejnymi scenariuszami, które utkwiły mi w pamięci jako jedne z najciekawszych doznań w grach planszowych w ogóle. Posiadłość Szaleństwa to obok Horroru w Arkham LCG najlepsza gra planszowa osadzona w uniwersum Cthulhu. Żałuję, że wydawnictwo FFG zaprzestało wydawania kolejnych dodatków i DLC. Liczę więc na to, że tytuł ewoluuje jeszcze w przyszłości tak, jak zrobił to choćby ostatni Descent.”

   — Carmash
8. 18

   Tzolk’in: Kalendarz Majów

   spadek o 4 miejsc▼ 4

   „Lekkie zachwianie i niewielki spadek, ale nadal stabilna pozycja na liście. Lata od premiery mijają, a Tzolk’in to nadal niedościgniony przykład rewelacyjnego designu. Ruchome koła zębate jako element mechaniki, która wpływa na pozycję pracowników i przypisanych im akcji. Kwintesencja planowania ruchu i jego realizacji za kilka rund. Ciągła rywalizacja o kukurydzę, przepychanka na torach świątyń, składanie ofiar z “kryształowych” niebieskich czaszek. Świetnie wydana, ekonomiczna perełka.”

   — Gekon
9. 19

   Projekt Gaja

   spadek o 4 miejsc▼ 4

   „Obecność na liście to potwierdzenie, że Terra Mystica to nadal rewelacyjna gra z oryginalną mechaniką. Mało tego, zmiana tematyki wcale nie przeszkadza, żeby obie gry funkcjonowały obok siebie, a jedna nie wypiera drugiej. Krótkie podsumowanie Terra Mystica w kosmosie, to spore uproszczenie, ale oddaje koncepcję gry. Trzeba jednak powiedzieć, że Projekt Gaja to jednak usprawniona wersja. Modularna plansza, pozwalająca z sukcesem grać nawet w składzie dwuosobowym, czy tory technologii, co należy traktować jako zdecydowany krok do przodu z punktu widzenia projektantów. Czternaście unikatowych frakcji zapewnia dziesiątki partii. Wiele ścieżek rozwoju, ekspansja kosmosu połączona z ekonomicznym rozwojem. Szkoda, że tylko na czterech graczy. Klasyk. Obecnie trudno dostępny.”

   — Gekon
10. 20

    Zakazane Gwiazdy

    spadek o 9 miejsc▼ 9

    „Święty Gral wszystkich ameritrashowców. Tytuł, który już od dłuższego czasu nie jest produkowany, na rynku wtórnym osiąga astronomiczne kwoty (których oczywiście nie jest wart — pamiętajcie, to tylko gra planszowa), a ja mam ją od dnia polskiej premiery. Świetna gra strategiczna z mocną asymetrią, modułowością planszy, świetnym klimatem i dużą dawką przyjemnej losowości. Każda partia daje mi olbrzymią dawkę frajdy.”

    — trx
11. 21

    Robinson Crusoe: Przygoda na Przeklętej Wyspie

    —

    „Stałe miejsce w naszych serduszkach ma nieodżałowany Robinson Crusoe. Z jednej strony sentyment, z drugiej szacunek dla porządnej gry, mimo wszystko, przygodowej. Bo choć jest to ukryte euro, ale z niezapomnianym klimatem. Po każdej partii można spisać, krótkie podsumowanie w formie pamiętnika, co nierzadko zwykłem robić. Gra, która nie pozwala sobie w kaszę dmuchać. Raczej sama wytrąca ci miskę ze strawą. Tej nocy będziesz głodny i zmarznięty, a twoje marudzenie z pewnością wpłynie negatywnie na morale całej załogi. Obcowanie z grą to niezapomniane przeżycie. Szkoda, że wciąż czekamy na nową wypasioną edycję z dedykowaną aplikacją.”

    — Gekon
12. 22

    Chaos w Starym Świecie

    awans o 10 miejsc▲ 10

    „Zawsze żałuję, że na stole ląduje tak rzadko. Mimo swojego wieku i lekko archaicznie mechaniki walki wciąż daje dużo przyjemności, a każda partia jest bardzo ciekawa i satysfakcjonująca. Gra oparta na bardzo mocnej asymetrii frakcji. Wcielamy się w bogów chaosu, którzy mają w planach zniszczyć Stary Świat. Czyli dostajemy produkt, w którym wcielamy się w „tych złych” – co się często nie zdarza. No i Warhammer. Zawsze jestem zainteresowany.”

    — trx
13. 23

    Terra Mystica

    awans o 10 miejsc▲ 10

    „Klasyk, którego nie może na tej liście zabraknąć, wielkokrotnie wznawiany czy reimplementowany, o bajecznie doskonałej mechanice praktycznie pozbawionej losowości. Do wyboru mamy aż 14 ras fantasy, mocno różniących się swoimi zdolnościami i umiejętnościami, wysyłamy je na planszę, by zająć i rozbudować swoje włości, ale w ten sposób, by czerpać siłę z obecności sąsiadów. Złożona, wymagająca, gęsta gra, która potrafi dokuczyć zwojom mózgowym.”

    — suburbius
14. 24

    Star Wars: Imperium Atakuje

    —

    „Pamiętam, jak przed laty, będąc jeszcze planszówkowym neofitą, patrzyłem rozmarzony na pudło z Imperium Atakuje, rozpychające się dumnie na półce wypożyczalni. Ależ ono robiło wrażenie, dwukrotnie większe od takiego Catana czy Wsiąść do Pociągu! Wyobrażałem sobie wtedy wszystkie te epickie misje kryjące się w jego wnętrzu: strzelaniny w kantynach na rubieżach galaktyki, infiltracje imperialnych placówek, pojedynki na miecze świetlne. Od tego czasu minęło 8 lat, w ciągu których zdążyłem ograć kilkaset tytułów i zakochać się w niejednym z nich. A jednak wciąż, kiedy spoglądam na swoją kolekcję i trafiam wzrokiem na to samo pudło, teraz już w towarzystwie kompletu dodatków, czasem znów czuję się jak tamten gówniarz, marzący o swojej własnej, małej, odległej galaktyce. Może i w naszym rankingu tytuł ten zajmuje mało imponującą pozycję w środku stawki, ale dla mnie niezmiennie pozostaje grą, która przypomina mi, dlaczego uwielbiam to hobby.”

    — trx
15. 25

    Nemesis

    spadek o 2 miejsc▼ 2

    „Nemesis to prawdziwy survival horror na planszy. Niezwykle filmowa, klimatyczna i równie udana zarówno w trybie kooperacyjnym jak i semikooperacyjnym. Kapitalna mechanika szmerów, liczenie każdej sztuki amunicji, niepewne spoglądanie na poczynania członków naszej załogi, obawy przy sprawdzaniu skażenia, a także tona fantastycznych dodatków do tej gry, powodują, że nigdy nie odmówię partyjki. Owszem, czasem jest brutalna i podatna na eliminację gracza, ale przymykam na te wady oko. Bo jak dla mnie, to jeden z najlepszych przykładów na to, jak powinno robić się ameritrashe. Jeżeli zastanawiacie się nad kupnem, to polecam zapoznać się także z Nemesis: Lockdown – recenzja w drodze!”

    — Carmash
16. 26

    Tainted Grail: Upadek Avalonu

    spadek o 4 miejsc▼ 4

    „Wspierając KS wiedziałem, że otrzymam produkcję dobrą. Nie sądziłem jednak, że w zamian otrzymam produkt, który na BGG otrzyma ode mnie świadome 10/10. Jestem pełen uznania dla twórców za ogrom pracy włożony w tworzenie tej gry. To niesamowicie złożona, nieliniowa i pod każdym względem kapitalna mechanicznie gra, którą trudno przyrównać do czegokolwiek powstałego wcześniej. Fantastyczna fabuła, mroczny wręcz postapokaliptyczny klimat, a także brak prowadzenia graczy za rączkę. Tainted Grail jest niepowtarzalnym przeżyciem, którego próg wejścia może co prawda odstraszyć nowicjuszy, ale gdy już wejdzie się w ten świat, to trudno nie chcieć sprawdzić co kryje za sobą mgła.”

    — Carmash
17. 27

    Klany Kaledonii

    spadek o 7 miejsc▼ 7

    „Prowadzenie jednego ze szkockich klanów, rywalizacja o tereny i zasięgi, połączone z prowadzeniem gospodarki i rynkiem zbytu. Nikt nie ukrywa, że pomysł oparty jest na Terra Mystice okraszonej kilkoma dodatkowymi mechanizmami. Mimo czytelnych zapożyczeń, nic nie przeszkadza funkcjonować jako pełnoprawnej grze. Na żywotność tytułu z pewnością wpływa asymetria klanów i modularna plansza.”

    — Gekon
18. 28

    Mage Knight

    —

    „Najlepsze amerii, które jest euro. Najlepsza gra na cztery osoby, w którą najlepiej grać solo. Mage Knight to tytuł, który na pierwszy rzut oka może zaskoczyć. Dość, według mnie, ciężkie euro, idealne do gry solo, ociekające klimatem za sprawą wykonania figurek i elementów zamku. Pokusić się można, że fani legendarnego już w naszym kraju Heroes of Might and Magic puszczą ku tej grze oczko. W grze wcielamy się w tytułowego Magicznego Rycerza, aby następnie przemierzać krainę, walczyć z potworami, zbierać armię, aby na sam koniec zrealizować cel zależny od scenariusza. Niby nic odkrywczego, a jednak pozostaje mocno wysoko w moim serduszuku.”

    — Piotr Frąk
19. 29

    Aeon’s End

    spadek o 2 miejsc▼ 2

    „Aeon’s End jest dla mnie niezaprzeczalnie jedną z najlepszych karcianych gier kooperacyjnych. Minimalna losowość, dość duży poziom trudności, niski stopień skomplikowania zasad. W dodatku ogromna ilość dodatkowej zawartości, trzy „podstawki” (dwa samodzielne dodatki) daje nam grę, która spokojnie wystarczy na bardzo długo. Widać jednak, że powolutku spada w rankingu, niewiele, ale kto wie, co przyniesie następny rok? Tak czy siak, wciąż jest to solidna pozycja warta ogrania, szczególnie jeśli lubicie karcianki.”

    — Piotr Frąk
20. 30

    Roll Player

    spadek o 5 miejsc▼ 5

    „W tym roku w Topce Wszech Czasów na miejscu 30-ym. W mojej osobistej wciąż przynajmniej w top 5. W swojej podstawowej odsłonie dosyć szybka gra oparta o draft i zarządzanie kośćmi, znacznie bardziej rozbudowana z dodatkami: Potwory i Sługusy oraz Chochliki i Chowańce. Tematyka Roll Playera to tworzenie karty postaci, jak do gry fabularnej, ale w rzeczywistości jest to dobrze zakamuflowana gra euro. Świetny tytuł, który dał początek dla IP mieszczącym wiele innych udanych tytułów takich jak: Kartografowie, Lockup: Opowieści ze świata Roll Player, Roll Player Adventures czy Goblin Vaults.”

    — Sythriel
21. 31

    Zamki Burgundii

    awans o 3 miejsc▲ 3

    „Zamki Burgundii to tytuł, który jest prosty, ale nie prostacki. Rzucamy kostką, wybieramy kafelek lub wbudowujemy go na naszą planszę. Losowość możemy w mniejszym lub większym stopniu kontrolować. Co więc sprawia, że Zamki rosną w rankingu? Trudno powiedzieć. Po prostu jest to gra dobra, na tyle dobra, że doczekała się wydania wersji turbo deluxe za sprawą Awaken Realms. Szybka, fajna, dająca masę satysfakcji. Ma wszystko to, czego oczekujemy po dobrej grze planszowej – spróbujcie sami!”

    — Piotr Frąk
22. 32

    Gloomhaven

    spadek o 4 miejsc▼ 4

    „Gloomhaven ma ostatnio mniej szczęścia. Nie tylko spadł z pierwszego (okupowanego przez dłuuugi czas) na trzecie miejscu w rankingu BGG, ale też drugi raz rok do roku spada w naszej Topce Wszech Czasów. Czy to oznacza, że fenomen tej gry przemija? Trudno odpowiedzieć na powyższe pytanie w sposób jednoznaczny. Dla mnie to wciąż wspaniała gra legacy, która zachwyca swoim ogromem i doskonałym systemem walki rezygnującym z wykorzystywania kości. Nic nie wsdkazuje też na to, aby marka miała się źle. Po pierwowzorze powstały kolejne gry — Gloomhaven: Szczęki Lwa oraz Frosthaven. Ponadto powstają kolejne — Gloomhaven: Buttons & Bugs oraz Gloomhaven RPG (gra fabularna).”

    — Sythriel
23. 33

    Root

    awans o 2 miejsc▲ 2

    „Po zeszłorocznym spadku, Root znów wspina się w rankingu. Nic dziwnego, bo pomimo upływu lat tytuł ten wciąż potrafi zachwycić. Tym bardziej, że wciąż jest rozwijany. I choć zdawać by się mogło, że zatrzęsienie dodatków rozwodni jego zmyślny asymetryczny mechanizm, w rzeczywistości pozwala wycisnąć z niego jeszcze więcej. Powiększająca się z każdym rozszerzeniem pula frakcji nadaje grze olbrzymiej regrywalności i tworzy jeszcze więcej unikalnych i pomysłowych interakcji, będących zdecydowanie najciekawszym elementem tych krwawych zmagań o władzę w Leśnogrodzie.”

    — Łukasz Walczak
24. 34

    Pax Pamir – 2 edycja

    awans o 10 miejsc▲ 10

    „Pierwsza gra, której dałem w recenzji Stempel Zajebistości i rok później zdania nie zmieniam. Akcja dzieje w połowie XIX w. w Afganistanie — Brytyjczycy ścierają się Rosjanami o kontrolę nad tym ważnym strategicznie krajem, a w grze jest jeszcze miejscowy rząd afgański. Sama gra to bardzo nietypowa karcianka, która poprzez odpowiednie budowanie swojego tableau i dobór akcji pozwala się ustawić w najkorzystniejszej pozycji w momencie dominacji, czyli liczenia punktów. Zdrady, sojusze, mnóstwo interakcji, walka na planszy (czyli klimatycznym dywaniku), ale także na naszych kartach, ataki szpiegów i starcia zbrojne — rewelacyjna, chociaż bardzo wymagająca gra nie dla każdego.”

    — suburbius
25. 35

    Eldritch Horror

    spadek o 5 miejsc▼ 5

    „Klasyk nad klasykami. Pozycja znacząco przerastająca w moim odczuciu planszowe Horror w Arkham i mój faworyt pośród wszystkich gier, które mógłbym przyrównać do Talismana na miarę naszych czasów. Niezwykle trudna, zróżnicowana, wręcz bluźnierczo regrywalna wraz z dodatkami. Całość wspomaga fantastyczny klimat, który wspierany jest poprzez fenomenalne i mroczne opisy na kartach. Tytuł, który zapewnia tonę niezapomnianych przygód, o których dyskutuje się po odejściu od stołu. Tęsknota za sprzedanym egzemplarzem była tak wielka, że tytuł wrócił na półkę naszej grupy za pośrednictwem kolegi. POLECAM!”

    — Carmash
26. 36

    Anachrony

    awans o 10 miejsc▲ 10

    „Cieszy mnie taki skok do góry jednej z moich ukochanych gier. Kapitalna mechanika cofania się w czasie to coś, co trzeba zobaczyć, bo trudno opisać. Multum decyzji, składanie silniczka, modularność gry — po uporaniu się z zasadami czeka nas niesamowita podróż po zniszczonej planecie, fascynujący wyścig z innymi graczami. Gdy będzie mało, możemy uruchomić jeden z wielu dodatków. Masa regrywalności i przyjemność z obserwowania mechanizmów działających na planszy. Szkoda tylko, że ostatnie dodatki są tak trudne do upolowania…”

    — sir Acid
27. 37

    X-COM: Gra planszowa

    awans o 1 miejsc▲ 1

    „Rok temu napisałem m.in. „Będę się powtarzał, ale warto zagrać — z dodatkowym zastrzeżeniem, że według mnie nie jest to tytuł do codziennego ogrywania — raz na jakiś czas będzie perfekcyjny”. Okazało się, że przez cały ten rok nie zagrałem ani razu w X-Coma, ale widać, że nie tylko ja cały czas żyję emocjami z grania w ten tytuł. A może to efekt nowości, wszak była to pierwsza moja (i nie tylko moja) gra z aplikacją? Nadal pamiętam te wieczory, gdy odliczaliśmy sekundy pozostałe do końca ruchu, a trzeba było podjąć decyzję typu mniejsze zło. Wada tej gry to wymagany skład – polecam nawet nie próbować, jeżeli nie macie pełnych czterech osób.”

    — sir Acid
28. 38

    On Mars (N)

    —

    „Pan Lacerda został poznany przez redakcję i od razu wskoczył dość wysoko. Oczywiście dało radę wyżej, ale widocznie za słabo ten tytuł promowałem w ekipie 😀 Jest to jedno z najbardziej klimatycznych eurasków, w które dane mi było zagrać. A w dodatku jedno z najlepszych ciężkich euro. Latamy między orbitą a Czerwoną Planetą, by wspólnie skutecznie rozbudować bazę. Jednak wygra ten, który zrobi to najlepiej i w odpowiedni sposób. Super sprawa.”

    — trx
29. 39

    Twilight Struggle: Zimna Wojna

    spadek o 2 miejsc▼ 2

    „Jak ja żałuję, że nie mam czasu, by regularnie w ten tytuł grać. Swoiste przeciąganie liny pomiędzy USA a ZSRR w klimacie Zimnej Wojny — mocno odczuwalnym klimacie — mimo tego, że głównie co robimy, to wykładamy karty i kładziemy małe żetoniki na pola poszczególnych krajów. Swego czasu Zimna Wojna znajdowała się na szczycie listy BGG (obecnie na 14) i w moim odczuciu spokojnie mogłaby tam zostać.”

    — trx
30. 40

    Blackout: Hongkong

    —

    „Blackout: Hongkong to gra euro, nie jedyna zresztą w naszym zestawieniu, która, według mnie ma w sobie mroczny, ciężki klimat. Ma w sobie „to coś”, co sprawia, że jest ona w moim osobistym rankingu bardzo wysoko. Podczas tytułowego zaciemnienia wcielamy się w grupę „dobrych samarytan”, którzy próbują ogarnąć miasto pogrążone w chaosie i ciemności. Cel szczytny, ale nie łatwy. W trakcie rozgrywki towarzyszyć nam będzie dość sprytna mechanika tablea buildingu, gdzie karty będziemy przypisywać do specjalnie wyznaczonych kolumn i rozpatrywać z nich akcje. To oraz, jak już wcześniej wspomniałem, klimat utrzymuje wciąż wysoko grę autorstwa Pana Pfistera w naszym rankingu redakcji.”

    — Piotr Frąk
31. 41

    Martwa Zima: Gra Rozdroży

    spadek o 10 miejsc▼ 10

    „Martwa Zima leci na łeb na szyję i choć chciałbym uznać to za niezasłużony spadek, trudno nie przyznać, że o ile klimaciarsko broni się całkiem nieźle, o tyle jej przekomplikowana mechanika starzeje się jak mleko. Mimo to próżno o godnego konkurenta, który tak dobrze odwzorowywałby temat apokalipsy zombie. Bo wzorem klasyki gatunku, to nie żywe trupy są tutaj największym zagrożeniem, a zaufanie jest zasobem cenniejszym od leków i amunicji.”

    — Łukasz Walczak
32. 42

    Inis

    spadek o 4 miejsc▼ 4

    „Inis, które w zeszłym roku zaliczyło spory skok, teraz znów spada o kilka oczek. Mam nadzieję, że jeszcze wespnie się nieco wyżej, bo jest to niewątpliwie tytuł drastycznie niedoceniony. Gdybym mógł zabrać tylko jedną rzecz na bezludną celtycką wyspę, to… z pewnością wziąłbym coś bardziej praktycznego niż grę planszową. Ale na pewno żałowałbym wtedy, że nie mam ze sobą Inis.”

    — Łukasz Walczak
33. 43

    Food Chain Magnate (N)

    —

    „Food Chain Magnate pojawia się w naszej Topce Wszech Czasów po raz pierwszy. Na ten moment zajmuje miejsce w ostatniej dziesiątce, ale jestem przekonany, że w przyszłości ulegnie to zmianie, tym bardziej że Portal zapowiedział wydanie dodatku The Ketchup Mechanism & Other Ideas. Z czym mamy do czynienia? Food Chain Magnate to strategiczna gra, w trakcie której rozwijacie waszą własną sieć restauracji. Będziecie rozwijać struktury firmy poprzez zatrudnianie i szkolenie kolejnych pracowników, będziecie emitować reklamy i otwierać nowe restauracje po to, aby ściągnąć jak największą ilość klientów i oczywiście, by zarobić największą ilość pieniędzy. Rozgrywce towarzyszy retro szata graficzna nawiązująca do amerykańskich reklam z lat 50-ych. Dla mnie to idealny wybór, a do nastrojenia się przed rozgrywką polecam obejrzeć film McImperium z Michealem Keatonem w roli głównej.”

    — Sythriel
34. 44

    Age of Steam (N)

    —

    „Co w topce robi gra wyglądająca bardziej jak prototyp? I co, iiiiileeeeee za to cacko? No cóż, dobra jakość wydania kosztuje, a gra z takim poziomem regrywalności może być ostro mielona przy stole…ale nie tak jak myślicie. To nie jest tytuł do wrzucenia między inne gry. Tutaj, pomimo wieku gry (co niektórym mechaniki nie będą pasować – tak samo jak to, że można zbankrutować niemal zaraz po starcie i nie ma przebacz, gracz odchodzi od stołu). Proste grafiki docenimy, gdy zaczniemy zapełniać mapę torami i kolorowymi znacznikami – faktycznie minimalizm pomaga w skupieniu. Jak się w to gra? Niesamowicie, jest to bardzo dobry, rywalizacyjny tytuł, gdzie trzeba pilnować się na wielu płaszczyznach. Oczywiście lepiej w większym gronie – teoretycznie jest mapa do trybu solo i na dwie osoby, ale nie warto – skrzyknijcie co najmniej czterech graczy a zobaczycie, o co w tym chodzi.”

    — sir Acid
35. 45

    Ark Nova (N)

    —

    „Przyznam, że spodziewałem się zdecydowanie lepszego debiutu, bo gra po prostu na to zasługuje. Jednak obecność wśród najlepszych pięćdziesięciu gier wybieranych przez kilka osób o zróżnicowanych gustach to nie byle jakie osiągnięcie. Gra w dużym uproszczeniu traktuje o prowadzeniu nowoczesnego ogrodu zoologicznego. Poprzez zarządzanie kartami nie tylko dbamy o utrzymanie atrakcyjności wybiegów dla odwiedzających, ale też wspieramy projekty ochrony przyrody. Przychód ze sprzedaży biletów oczywiście jest istotny, ale ten należy zrównoważyć z misją wspierania naszej planety. Gra, która daje mnóstwo satysfakcji. Trochę brakuje w niej bezpośredniej rywalizacji, ale taki jest jej urok. Liczę, że w kolejnej odsłonie topki zaatakuje zdecydowanie wyższe pozycje.”

    — Gekon
36. 46

    Agricola

    spadek o 10 miejsc▼ 10

    „Gra ma już swoje lata, a u mnie wciąż w czubie, nie tylko ze względu na sentyment. Wiek XVII to w Europie mała epoka lodowcowa, która pogorszyła jakość rolnictwa i spowodowała ogromnie kłopoty żywnościowe. My zaś mamy całą rodzinę na głowie, którą trzeba wykarmić i jeszcze spróbować wygenerować jakieś nadwyżki – zboża, warzyw czy kilku rodzajów zwierząt. Klasyk worker placement, nieprawdopodobnie ciasna gra, masa kart moderujących w sumie prosty mechanizm wyślij członka rodziny na pole akcji i wykonaj ją, wciąż broni się na naszych stołach.”

    — suburbius
37. 47

    Clash of Cultures: Monumentalna Edycja Polska (N)

    —

    „Mówią, że to najlepsza cywilizacyjna gra 4X. Ale zastanawiam się, jak dużo jest takich gier…. No okej, trzeba przyznać, że to jedna z niewielu gier, w której czujemy, że rozwijamy naszą cywilizacyjnej — co prawda tylko w epoce antycznej, ale jednak. Długa, dość losowa, ale niesamowicie przyjemna. Jedynym problemem dla mnie są morskie podróże, które są imho przegięte i nielogiczne. Z chęcią zawsze kładę na stole.”

    — trx
38. 48

    Teotihuacan: Miasto Bogów

    spadek o 7 miejsc▼ 7

    „Jak widać o mało nie wypadł z listy, co byłoby w moim odczuciu wielką stratą dla topki. Świetna pozycja włoskich projektantów, którzy tym tytułem rozpoczęli serię gier na T, o skomplikowanym tytule. Marketingowo i tematycznie w nawiązaniu do Tzolk’ina (o nim nieco niżej), ale z propozycją zupełnie nowego spojrzenia na kości i mechanikę rondla. Tak zwane starzenie kości/pracowników, tym samym zwiększanie ich doświadczenia i możliwości, a w konsekwencji kolejnych akcji wymieranie tychże, nadal jest interesującym rozwiązaniem mechanicznym. Liczne dodatki w zasadzie dla ultrafanów tytułu, bo trochę zagęszczają rozgrywkę.”

    — Gekon
39. 49

    Endeavor: Wiek Żagli

    spadek o 1 miejsc▼ 1

    „Dyski, dyski, wszędzie dyski. Dyski rozlewające się po całym świecie, rozwożone przez nasze statki w epoce wielkich odkryć geograficznych. Endeavor to prosta w swych zasadach gra, w której każda z siedmiu rund rozpoczyna się od wybrania budynku do zbudowania w naszym w porcie, który lekko poszerza nasze możliwości działań. A potem ruszamy w świat, odkrywając i zajmując terytoria, zdobywając karty, by móc się jeszcze lepiej rozwijać na swoich torach. Nie zabranie szczypty neagtywnej interacji!”

    — suburbius
40. 50

    Cthulhu: Death May Die

    spadek o 5 miejsc▼ 5

    „Pierwotnie był to tytuł, względem którego miałem wiele obaw. W ostatniej chwili zrezygnowałem z kampanii zorganizowanej przez CMON na platformie KS – o rajusiu, ależ to był błąd! Death May Die zapewnia tonę świetnej zabawy, do której wciągniemy bez większych przeszkód nawet te osoby, które z grami planszowymi styczności do tej pory nie miały. Pulpowy klimat, zróżnicowane scenariusze, nieprzerwana akcja i możliwość zdzielenia Cthulhu jego własną macką w twarz. Warto docenić tę pozycję, gdyż to ciekawa i szybka odskocznia od innych pozycji w tym uniwersum. Niestety jak widać, tytuł zaliczył spadek o pięć oczek w stosunku do zeszłego roku, co może oznaczać, że pojawia się na tej liście ostatni już raz.”

    — Carmash