Miejsca 11–50

1. 11

   Dominant Species

   —

   „Gra łącząca w sobie mechaniki euro z area control. Cechuje się niesamowitymi rozwiązaniami mechanicznymi. Każdy element to precyzyjna zębatka, która składa się na mechanizm o jakości szwajcarskiego zegarka. Każda akcja i jej następstwo wywołują efekt „WOW”. Już wkrótce pojawi się polskie wydanie od wydawnictwa Phalanx. Zostanie uaktualnione o nową szatę graficzną.”

   — Sythriel
2. 12

   Gra o Tron: Gra Planszowa 2 ed.

   spadek o 5 miejsc▼ 5

   „Kolejny rok i niestety kolejny spadek. Jest to ulubiony mój tytuł, jednak głosy redakcji oraz wiek, swoje zweryfikował. Jeżeli jesteś fanem Gry o Tron lub najzwyczajniej w świecie lubisz strategie, negatywną interakcję, blefowanie, noże w plecach i rozwody — to jest to gra dla Ciebie.”

   — trx
3. 13

   Eclipse: Drugi świt galaktyki (N)

   —

   „Druga edycja świetnego, szybkiego 4x, idealnego, jak nie mamy 14 godzin na Twilight Imperium (albo wystarczającej ilości graczy). Rewelacyjne wydanie – jakościowe komponenty, fabryczny insert (tacki Game Trayz – grę rozkładamy w kilka chwil), doszlifowane zasady i tony elementów gry powodują stałego banana na twarzy. Można marudzić, że nie ma takiej polityki, jak TI, można marudzić, że nie ma takiej złożoności (wystarczy przestać grać ludźmi i gra się robi mocno asymetryczna, bardziej wymagająca), ale Eclipse robi dwie rzeczy świetnie. Po pierwsze: dobrze się skaluje – nawet w dwie osoby można dość fajnie zagrać. Po drugie – nie zabiera dużo czasu. Oczywiście, przy zestawie 5 osób zejdzie się nam trochę dłużej niż szybka partyjka Scythe, ale nadal nie trzeba będzie się umawiać na 6 rano w sobotę, żeby mieć szansę na skończenie gry przed północą. Odnośnie samej rozgrywki – 4x ze świetnie przemyślanym systemem rozwoju okrętów, gra pozornie skomplikowana, ale do ogarnięcia nawet przez osoby, które dopiero co ogrywały podstawowe gry (serio, sprawdzone kilkakrotnie), gra, która też fajnie się skaluje z naszym poziomem zaawansowania, ale nie spowoduje zastoju na 60 minut, gdzie jeden gracz musi przeliczyć sobie ruchy. Polecam całym mym miłującym kosmos i 4x sercem.”

   — sir Acid
4. 14

   Barrage (N)

   —

   „Barrage szturmem podbija wyższą część stawki w naszej topce wszech czasów. Gra euro o przepuszczaniu wody przez tamy i zasilaniu elektrowni. Na planszy jest zawsze ciasno i każdy ruch należy dokładnie przemyśleć. Nieuważny gracz może zostać przyblokowany przez oponentów. Barrage nie jest najbardziej imponującą pod względem graficznym grą planszową, ale nadrabia to naprawdę świetną rozgrywką.”

   — Sythriel
5. 15

   Szogun

   awans o 10 miejsc▲ 10

   „Mówiąc Szogun, myślę wieża. Ma ona oczywiście swoich przeciwników, ale trudno jest osiągnąć większe napięcie podczas oczekiwania na wynik stoczonej właśnie potyczki. Walki o terytoria na mapie feudalnej Japonii, gdzie zbieranie podatków i plonów ryżu ma niekiedy większe znaczenie niż rozwój militarny. W czasie programowania akcji można faktycznie poczuć się jak generał planujący ruchy swoich wojsk. Z jednej strony strategia, z drugiej szczęście lub pech wieży. Niezapomniane emocje. Mimo upływu lat, nadal ma silną pozycję wśród gatunku area control. Poza tym dowodzi, że wypasione figurki na planszy wcale nie są potrzebne, by rozegrać satysfakcjonującą partię.”

   — Gekon
6. 16

   Star Wars: Imperium Atakuje

   spadek o 3 miejsc▼ 3

   „Lasery latające nad głowami, pojedynki na miecze świetlne, legendarni bohaterowie i arcyzłole z odległej galaktyki. Wszystko to upchane w kampanijnym dungeon crawlerze, który wyciąga z serii Star Wars to, co w niej najlepsze. Imperium Atakuje dało mi najwięcej frajdy z zabawy plastikowymi figurkami od ukończenia zerówki. Przy trzech trybach rozgrywki i całym stosie dostępnych dodatków każdy fan gwiezdnej sagi powinien znaleźć tu coś dla siebie. Szkoda tylko, że gra od dłuższego czasu nie jest już rozwijana, a z dostępnością dotychczasowych rozszerzeń z roku na rok jest coraz słabiej. Być może czas na kolejną edycję?”

   — Łukasz Walczak
7. 17

   Tainted Grail: Upadek Avalonu (N)

   —

   „Zasadniczo jest to bardziej interaktywna, klimatyczna opowieść, niż gra. Bardziej paragrafówka, niż planszówka. Bardziej… Upadek Avalonu to dziejąca się w umierającej krainie opowieść o bohaterach mimo woli, o traceniu nadziei, historia niebezpiecznie bliska pewnej jesieni…ale wyłamująca się nieco ze schematu. Oto na tle wielu podobnych światów mamy historię arturiańską, co jest powiewem świeżości. Ciężkawe pudło oprócz setek kart zawiera grubą księgę przygód, z której skacząc po paragrafach snujemy naszą opowieść. Kampania zabierze nam sporo czasu, a w drodze (niestety mocno opóźnionej) są jeszcze dodatki, które mają więcej treści niż podstawka. To nie jest planszówka, to jest opowieść, pewne przeżycie – historia, którą sobie sami ułożymy, historia, która może być opowiedziana na wiele różnych sposobów – wszak można wybierać i bohaterów i ścieżki ich postępowania.”

   — sir Acid
8. 18

   Great Western Trail

   spadek o 8 miejsc▼ 8

   „Druga połowa XIX w., zachodnie rubieże kształtujących się Stanów Zjednoczonych. Stada krów, hodowane na bezbrzeżnych preriach, kowboje muszą przepędzić przez niebezpieczne tereny, by doprowadzić je do Kansas, wielkiego centrum handlowo-kolejowego. A w co gramy? Ano zarządzamy ręką kart z krowami w taki sposób, aby po drodze pozbyć się tych niepotrzebnych (możliwie za jakieś profity), by do Kansas dotrzeć z jak najbardziej różnorodnym stadem. Inwestujemy w kolej, by jak najlepiej je sprzedać, a i zatrudnianie pomocników też da nam trochę punktów. Pfister w najwyższej formie: rewelacyjna mieszanka mechanik, przyjemność grania, niegłupie zasady, poczucie sprawczości, rozmach, świetne pomysły. /Wojtek”

   — trx
9. 19

   Gloomhaven

   awans o 8 miejsc▲ 8

   „Wciąż numer jeden na liście rankingu użytkowników Board Game Geek. Wyróżnia się ogromną ilością zawartości i systemem walki rezygnującym z używania kości (ma w sobie coś z euro gier). Gloomhaven to dungeon crawler typu legacy i idealna pozycja dla każdego gracza ceniącego sobie rozbudowaną fabułę i rozwój postaci. Wkrótce przekonamy się czy król zostanie zdetronizowany przez swojego następce – Frosthaven.”

   — Sythriel
10. 20

    Mage Knight

    spadek o 8 miejsc▼ 8

    „Co zrobić, kiedy my mamy ochotę zagrać w coś ciężkiego, a nie mamy nikogo pod ręką? W dodatku chcemy pograć i w ameri, i w euro oraz cieszyć oko pomalowanymi figurkami. Te oraz inne zachcianki zaspokoi nas Mage Knight. Epicka przygoda ze zmyślnie schowanymi mechanikami euro, figurki, które od razu są pomalowane. Nie bez powodu Mage Knight jest uznane za jedną z lepszych gier solo i sam tę opinię potwierdzam. Ciężka, długa, wymagająca, a zarazem strasznie satysfakcjonująca i wbrew pozorom, piekielnie regrywalna. Nie rozpisując się już więcej, sprawdźcie najlepiej sami i się przekonajcie, że warto.”

    — Piotr Frąk
11. 21

    Posiadłość Szaleństwa 2 ed.

    awans o 10 miejsc▲ 10

    „Gra typu Dungeon Crawler osadzona w świecie Mitologii Cthulhu autorstwa H.P. Lovecrafta. Przepięknie wykonana, niesamowicie klimatyczna. Z pewnością odnajdą się w niej gracze RPG zaznajomieni z systemem Zew Cthulhu. Ciągła atmosfera zagrożenia, przemyślane scenariusze i zagadki, walki z potworami i pomocna aplikacja. Trzeba spróbować!”

    — Sythriel
12. 22

    Eldritch Horror

    awans o 2 miejsc▲ 2

    „Choć jest tylko spin offem głównej serii, zdaniem wielu to najdoskonalszy etap rozwoju formuły zapoczątkowanej przez Horror w Arkham. Eldritch Horror rozciąga miejsce akcji z dusznego miasta na wszystkie kontynenty, dając graczom możliwość przeżycia przygód, które w samym Arkham byłyby niemożliwe. Odczuwalnie upraszcza przy tym mechanikę, choć nie próbuje jej rewolucjonizować. To perfekcyjne rozwinięcie sprawdzonej ameritrashowej formuły.”

    — Łukasz Walczak
13. 23

    Nemesis

    spadek o 9 miejsc▼ 9

    „Nasz polski horror science fiction „wcalenieobcy” mocno zleciał w tym roku, ale być może zasłużył sobie to przez dość dramatyczny błąd polskiego wydawcy przy dodruku, który mocno namieszał. Bardzo ciężki klimat klaustrofobicznej ucieczki i beznadziejnej próby uratowania siebie, często kosztem innych. Pysznie.”

    — trx
14. 24

    Robinson Crusoe: Przygoda na Przeklętej Wyspie

    spadek o 2 miejsc▼ 2

    „W moim odczuciu jest to tytuł, który powinien być w domu każdego gracza. Świetna, trudna i wymagająca kooperacja, która kopie po tyłkach i nie bierze jeńców. Jeden z najlepszych polskich tytułów. Gra przenosi nas na bezludną wyspę (z założenia, chociaż różne scenariusze mogą powiedzieć nam co innego), jednak nie będzie różowo. Banany to rzadkość, pantery są za co drugim zakrętem, jest zimno i pada, jest zimno i pada na to miejsce pośrodku… niczego.”

    — trx
15. 25

    Cywilizacja: Poprzez Wieki

    spadek o 8 miejsc▼ 8

    „To jest gra, która ma mnóstwo wad: jej obsługa jest nieintuicyjna, trwa bardzo długo, rozgrywka nad stołem może być niesprawiedliwa, a jeśli któryś z graczy odstaje militarnie może się od razu usiąść w kącie i zacząć płakać. Ale jednocześnie jest to najlepsza gra cywilizacyjna, w której karty potrafią zasymulować rozwój ludzkości od epoki brązu po podbój kosmosu i prześledzić rozwój kultury od budowy piramid po wynalezienie bomby atomowej. Jeśli lubisz epickie epopeje o dziejach ludzkości Cywilizacja: Poprzez wieki jest właśnie dla ciebie. Oczywiście nie wspomnimy ani słowem o świetnej apce, bo jesteśmy blogiem o planszówkach, prawda? /Wojtek”

    — trx
16. 26

    Klany Kaledonii

    spadek o 8 miejsc▼ 8

    „Gra, która pojawiła się trochę znikąd, podejrzewana o bycie reimplementacją Terry Mystiki, okazała się znakomitym, samodzielnym tytułem, który podbił planszówkowe stoły i został oceniony jednoznacznie pozytywnie. W Klanach prowadzimy jeden ze szkockich rodów w czasach wczesnego kapitalizmu, z jednej strony intensywnie rozwijając produkcję rolną, poprzez zajmowanie kolejnych mniej lub bardziej wartościowych pól, z drugiej handlując dobrami i wykonując kontrakty. Tajemniczy autor Juma Al-JouJou wziął sample mechanik z kilku gier i stworzył pełnokrwisty tytuł, sprawiający mnóstwo satysfakcji graczom na całym świecie. /Wojtek”

    — trx
17. 27

    Martwa Zima: Gra Rozdroży

    spadek o 1 miejsc▼ 1

    „Gry z elementem ukrytego zdrajcy zawsze dzielą graczy. To w pełni zrozumiałe, że nie każdemu odpowiada kilkugodzinna atmosfera knucia i nieufności. Dla tych jednak, którzy utożsamiają dobrą zabawę z ciągłym przerzucaniem się podejrzeniami i festiwalem noży wbjanych w plecy, Martwa Zima jest pozycją obowiązkową. Spora pula ukrytych celów, scenariuszy, ocalałych i kart rozdroży wprowadzających wydarzenia fabularne gwarantuje jej zaś bardzo wysoką regrywalność.”

    — Łukasz Walczak
18. 28

    Aeon’s End

    spadek o 7 miejsc▼ 7

    „Aeon’s End to seria, którą określam „najlepszą grą dla par”. Deckbuildery, to mój ulubiony gatunek gry, a na dodatek w tej serii nie występuje coś, co wielu graczy nie cierpi. Chodzi oczywiście o losowość przy tasowaniu talii. Tutaj sami układamy karty w taki sposób, jaki nakazuje nam instrukcja i ich kolejność zagrywania, przez co mamy większą kontrolę na to, co się wydarzy. Dodatkowo, Nemezis, główni przeciwnicy w grze, są trudni do pokonania, dlatego współpraca i dobrze dobrana strategia jest kluczowa, żeby zwyciężyć. Prócz dwóch „podstawek” do Aeon’s End wydano sporo dodatków, dzięki czemu gra starcza na bardzo, bardzo długo.”

    — Piotr Frąk
19. 29

    Terraformacja Marsa

    spadek o 10 miejsc▼ 10

    „Planszówkowy fenomen. Gra, która ma tyle wad, że nie powinna stać się takim hitem sprzedażowym. Po prostu ma coś w sobie, i to pomimo dość przeciętnego wydania. Liczba dodatków zaczyna przerażać, również tych fanowskich, i zaczynam mieć obawę, że kolejne elementy coraz bardziej rozwadniają szkielet gry podstawowej. Nie można jednak odmówić różnorodności rozgrywek. Poczynając od cech korporacji, w którą przyjdzie nam zarządzać po zestawy kart, które przyjdzie nam kupić – naprawdę trudno o dwie podobne partie. Dziwnie do zabrzmi, ale jest w niej mimo wszystko sporo klimatu.”

    — Gekon
20. 30

    Agricola

    spadek o 10 miejsc▼ 10

    „Złośliwie nazywana najbardziej duszącą graczy planszówką. Gra z tych, które się albo kocha, albo nienawidzi. Aż dziw bierze, że Agricola ma już 14 lat i wciąż urzeka kolejne kohorty stykających się z nią graczy, generowane nowe wersje (niestety uproszczone) podbijają wciąż i wciąż kolejne stoły. Budowanie gospodarstwa rolnego w XVII wieku, walka z głodem, trzymanie zwierząt w domu, masa kart i worker placement – wciąż bardzo dobre i bardzo świeże, a jednocześnie wyznaczające ramy gatunku. /Wojtek”

    — trx
21. 31

    Roll Player

    spadek o 3 miejsc▼ 3

    „W podstawowej wersji stosunkowo szybka gra z draftem i zarządzaniem kośćmi. Ubrana jest w klimat gier RPG. Gracze tworzą swoje postaci, muszą zadbać by miały odpowiednie cechy atrybutów, kupują dla nich broń, pancerz, zdolności i cechy. Roll Player doczekał się dwóch dodatków – 'Potwory i Sługusy’ oraz 'Chochliki i Chowańce’.”

    — Sythriel
22. 32

    Root

    awans o 1 miejsc▲ 1

    „Niewiele jest tytułów, które wynoszą asymetrię na pierwszy plan tak bardzo, jak Root. Podstawowe pudło to w zasadzie cztery gry w jednej, połączone w przecudny miszmasz gry ekonomicznej, area control, tableau building, a nawet przygodówki. Wszystko to okraszone uroczymi wizerunkami leśnych zwierzątek w niepowtarzalnym stylu Kyle’a Ferrina, które nadają grze swoistej lekkości pomimo dość wysokiego progu wejścia. Bo przecież nic tak nie zachęca do krwawej wojny o wpływy jak słodziuchny szop i kot w płaszczyku. Mamy nadzieję, że w tym roku doczekamy się wreszcie szumnie zapowiadanego drugiego dodatku wprowadzającego do gry księstwa kretów i kruczych spiskowców.”

    — Łukasz Walczak
23. 33

    Dark Souls: The Card Game

    spadek o 10 miejsc▼ 10

    „Dark Soulsy, to serio, o której mógłbym rozmawiać godzinami. Nawet z czystym sumieniem przyznaję się, że należę do grona fanów tej zacnej serii. Gdy dowiedziałem się, że jest gra planszowa i to w dodatku karcianka, to nie mogłem przejść obojętnie obok tego tytułu. Dark Souls: The Card Game to kooperacyjny tytuł, który bardzo zmyślnie przenosi idee Soulsów. Symulatorem umierania na planszy bym to nie nazwał, ale każdy fan Soulsów powinien chociaż tego tytułu spróbować, bo naprawdę warto!”

    — Piotr Frąk
24. 34

    Chaos w Starym Świecie

    awans o 6 miejsc▲ 6

    „W wielu kręgach kultowa a przede wszystkim trudno dostępna gra planszowa autorstwa Erica M. Langa – znanego głównie z tytułów area control. Chaos w Starym Świecie to również gra tego typu. Gracze stają po tej 'złej’ stronie barykady – wcielają się w bogów chaosu i konkurują między sobą o to, który najbardziej spustoszy Stary Świat. System walki inspirowany jest bitewniakiem – każda figurka ma swoje statystyki, ale o zadaniu przeciwnikom obrażeń lub nie decyduje rzut kośćmi.”

    — Sythriel
25. 35

    Teotihuacan: Miasto Bogów

    spadek o 6 miejsc▼ 6

    „Teotihuacan w wolnym tłumaczeniu to miejsce, w którym ludzie stają się bogami. I trochę tak jest, bo nasi robotnicy (kości) tak bardzo dojrzewają podczas swoich robót, że w pewnym momencie umierają stając się bogami, a jednocześnie odradzają, by służyć nam dalej. Interesująca mechanicznie gra worker placement, w której zdobywamy surowce, aby budować bogom piramidę (bo za to jest najwięcej punktów), ale też zbierać je innymi metodami. Chociaż nie jest to prosta gra, sprawia mnóstwo przyjemności z rywalizacji. /Wojtek”

    — trx
26. 36

    Blackout: Hongkong (N)

    —

    „Niewiele jest gier euro, które sprawiają, że mógłbym w nie grać non stop. Blackout: Hongkong należy właśnie do tych nielicznych tytułów. Prosta, a zarazem skomplikowana mechanika, intrygujący styl graficzny oraz… No właśnie to „coś”, czego nie da się opisać słowami. Warto również dodać, że prócz rozgrywki rywalizacyjnej możemy również rozegrać kooperacyjną kampanię, gdzie łączymy siły, aby przywrócić spokój w Hongkongu.”

    — Piotr Frąk
27. 37

    Terra Mystica

    awans o 9 miejsc▲ 9

    „Wymagająca gra euro w świecie fantasy, choć zdawałoby się to wykluczać. Daje możliwość w podstawowym wydaniu zagrania jedną z 14 ras. Doczekała się dwóch dodatków. Ostatni „Kupcy” nieco wskrzesił pamięć o tym tytule, a mnie samemu pozwolił na nowo przypomnieć sobie o jego świetności – klasa sama w sobie – mimo upływu lat pokazuje pazur. Zdecydowanie dla zaawansowanych graczy.”

    — Gekon
28. 38

    Twilight Struggle: Zimna Wojna

    awans o 1 miejsc▲ 1

    „Zimna Wojna to (wydaje się) wdzięczny temat, by zrobić grę planszową – a tu jakieś historie szpiegowskie, a tu przepychanki dwóch głównych bohaterów tamtejszych czasów – USA i ZSRR. Ta gra opowiada o tym drugim i powiem wam szczerze, że robi to bardzo dobrze. Oczywiście całą historię piszemy od nowa i USA wcale nie musi wygrać.”

    — trx
29. 39

    Podwodne Miasta (N)

    —

    „Nazwisko Suchy zobowiązuje do tworzenia ciężkich euraczy. Tak suchych jak piaski pustyni. Czy przeniesienie tematyki pod wodę sprawi, że gra wypłynie na szerokie wody? Podwodne Miasta to ciężki euracz traktujący o rozbudowie podwodnej sieci miast. Zagrywaj karty i wykonuj akcje z planszy głównej – tak w skrócie można opisać mechanikę gry. Lubiana przez wielu nie bez powodu trafia często na mój stół. Oprócz podstawowej wersji mamy też dodatek, który uzupełnia podstawkę o elementy, które jeszcze bardziej rozbudowują jej miodność.”

    — Piotr Frąk
30. 40

    X-COM: Gra planszowa (N)

    —

    „Gradaptacja gry komputerowej, czy raczej serii gier komputerowych traktujących o odpieraniu kosmicznych najeźdźców. Dla mnie osobiście – pierwsza ogrywana gra z aplikacją. Stres znany z komputerowych oryginałów autor osiąga tutaj limitami czasowymi – gramy jako zarządzający organizacją X-Com, każdy gracz wciela się w innego oficera (tutaj największa wada gry – zasadniczo bez kompletu czterech graczy nie ma sensu grać; jest to możliwe, ale dość frustrujące, bo jedna osoba musi wziąć na swoje barki kilka ról). Aplikacja serwuje nam sytuacje typu „masz 120 sekund na podjęcie decyzji, czy stracić to terytorium, ten oddział, czy kawałek bazy” – co chwila i bez wytchnienia. Niesamowite przeżycie, aczkolwiek nie jest to tytuł do codziennego grania. X-Com świetnie się broni nawet dla osób, które nie miały kontaktu z oryginalnymi komputerowymi grami, ale błyszczy w oczach ludzi, którzy znają z autopsji (hehe) sytuacje, gdzie mając 99% szans na trafienie, nasi żołnierze pudłują…z dwóch metrów. Polecam, póki można zainstalować na czymkowiek aplikację do gry.”

    — sir Acid
31. 41

    Zamki Burgundii

    spadek o 9 miejsc▼ 9

    „Mam wrażenie, że jest to gra, której nie trzeba nikomu przedstawiać. Wizytówka króla sucharów Stefana Felda. Jeżeli w grach interesuje Cię wyłącznie mechanika to jeden z lepszych wyborów. Gra, która łączy przystępność zasad z szerokim wachlarzem możliwości. Z jednej strony wszystko oparte jest o rzut kości, z drugiej ogrom możliwości pozwala zapanować nad ich losowością. Im więcej kombosów uda nam się wykręcić, tym większa satysfakcja. Idealna do pozyskiwania adeptów na eurograczy. Obecnie na rynku dostępne jest jubileuszowe wydania, które pozwala wzbogacić grę o dodatkowe warianty.”

    — Gekon
32. 42

    Detektyw: Kryminalna Gra Planszowa

    spadek o 4 miejsc▼ 4

    „Seria mocno się rozgrywa. W tym roku pojawił się Wiedeński Łącznik (klimaty szpiegowskie), a za kilka miesięcy wskoczy przy okazji premiery filmowej wersji – Diuna (Sekrety Rodu). Wydaje się, że mechanika Tropów z oryginału (bo o nim przy okazji 42 miejsca mówimy) jest całkiem zacna i twórcy wdrażają ją nie tylko przy okazji tytułów stricte detektywistycznych, ale również przygodowych. Zobaczymy.”

    — trx
33. 43

    Court of the Dead: Mourners Call (N)

    —

    „Skąd wiadomo, że to zauroczenie od pierwszego zagrania? Między innymi stąd, że od momentu, kiedy zagrałem w Court of the Dead minął już rok z hakiem, to ja nadal myślę o tym tytule i bardzo chciałbym w niego zagrać. Strategiczna gra, w której wcielamy się w jednego z nieumarłych walczącego o miejsce w radzie Podziemia i unikając przy tym gniewu walczących ze sobą Aniołów i Demonów? Ja to kupuję. Niestety, brak polskiego wydania wciąż boli. Może któryś z wydawców w końcu by to wydał?”

    — Piotr Frąk
34. 44

    Endeavor: Wiek Żagli (N)

    —

    „Pod koniec XV wieku europejskie karawele i karaki wyruszyły na morza i oceany, aby odkrywać nowe kontynenty, nawiązywać kontakty handlowe i zdobywać bogactwa. Wcielamy się w odkrywców, którzy najpierw eksplorują, a potem eksploatują odległe krainy, by nasza nacja odniosła największy sukces. A robimy to w bardzo prosty sposób – po prostu bierzemy z planszy głównej żetony, którymi wypełniamy naszą planszetkę, wzmacniając nasz potencjał poprzez rozwój i odpowiednie branie i zagrywanie kart. Fantastyczny moduł przedsięwzięć podkręca regrywalność i uatrakcyjnia zasady. Banalna w zasadach, piękna w wykonaniu, szalenie rywalizacyjna, regrywalna i pomysłowa, taką jest gra Endeavor. /Wojtek”

    — trx
35. 45

    Inis

    spadek o 8 miejsc▼ 8

    „Gra niemal równie dobra, jak niedoceniona. Inis to gra area control oparta na drafcie, która dzięki stosunkowo prostej mechanice pozostawia spore pole do grania nad stołem. Rezygnując zaś z punktów zwycięstwa na rzecz trzech różnych warunków wygranej, zachęca do spektakularnych zagrywek i pozostaje emocjonująca do samego końca.”

    — Łukasz Walczak
36. 46

    Mombasa

    spadek o 10 miejsc▼ 10

    „Euro w Afryce? Da się, gdyż tamże właśnie dzieje się ta mimo upływu lat bardzo oryginalna planszówka. Pod koniec XIX wieku najróżniejsze kompanie handlowe, przy poparciu swoich rządów, rzuciły się, by podzielić pomiędzy siebie afrykańskie bogactwa. Bierzemy udział w tym niecnym procederze, handlując bawełną, kawą czy bananami, ale też zdobywając diamenty. W grze zarządzamy ręką kart, co rundę odzyskując tylko część z nich, staramy się zająć jak największy i jak najbogatszy fragment Afryki, ale nie sami, lecz tą kompanią, w którą najwięcej zainwestowaliśmy. Mnóstwo myślenia strategicznego, negatywnej interakcji i poczucia uczestnictwa w planszówkowej uczcie. /Wojtek”

    — trx
37. 47

    Świat Dysku: Ankh-Morpork

    awans o 3 miejsc▲ 3

    „Wygląda na to, że wraz ze stałym wzrostem ceny na rynku wtórnym, ten biały kruk wspina się też coraz wyżej na naszej liście. Choć zdążyła się już ukazać solidna reimplementacja przenosząca sprawdzoną mechanikę w realia wiktoriańskiej Anglii, nie udało jej się wypchnąć Świata Dysku z rankingu. To najlepszy dowód na to, jak niepodrabialna jest to gra. A może po prostu przemawia przez nas nostalgia? Tak czy inaczej, polecamy, o ile udało Wam się dorwać egzemplarz przed laty, albo ma go w kolekcji ktoś z Waszych znajomych. Bo choć to kawał świetnej gry, aktualne ceny raczej nie odzwierciedlają jej jakości.”

    — Łukasz Walczak
38. 48

    Cthulhu: Death May Die (N)

    —

    „Jeżeli masz w ekipie graczy, którzy chcieliby spróbować Ameri, to Death May Die jest jednym z lepszych wyborów. Wartka akcja, klimat tak gęsty, że zagina czasoprzestrzeń i prędkość, z jaką Złe Rzeczy dzieją się na planszy to jedno. Wielkie figurki przedwiecznych i to, że zamiast wpadać w odmęty obłędu, nasi bohaterowo do nich strzelają, to drugie. Tak, kochani, pulpowy styl i Cthuhlu świetnie do siebie pasują, możecie już hejtować. Ja tam uważam, że po wszystkich przegranych partiach w wielu już grach z tego „uniwersum” świetnie jest móc sobie odbić, wyżyć się za te wszystkie porażki…ale! Tutaj też nie jest tak do końca łatwo i będziecie często uciekać spod topora, macek czy utraty poczytalności w ostatnim możliwym ruchu. Nie wiem, jak to działa, ale często tak bywa – co powoduje, że strach w nocy patrzeć przez okno…żeby nie dostrzec za dużo. Odpływam? Nie, panie doktorze… Dla mnie to jest gra, która definiuje gatunek.”

    — sir Acid
39. 49

    Anachrony (N)

    —

    „Anachrony to złożone i dość ciężkie euro, ale z takim klimatem, że najwięksi sceptycy, moim zdaniem, przekonają się do takich tytułów. Niesamowita, świetnie działająca mechanika manipulacji czasem – samo to wystarczy, żeby gra zapadła w pamięć, a mamy jeszcze mechy, worker placement, dziesiątki decyzji i kombinowanie, jak sobie złożyć silniczek. Całość jest mocno modularna, przez co można poskładać sobie grę. Anachrony mną wstrząsnęło, tak jak kiedyś Scythe, czy Brass. Nawet jeżeli nie jest się zwolennikiem eurasów, czy klimatu ponurej przyszłości, uważam, że każdy planszówkowicz powinien przynajmniej raz w to zagrać.”

    — sir Acid
40. 50

    Hero Realms

    spadek o 9 miejsc▼ 9

    „Co powiecie na deck-buildingowy pojedynek na magię, miecze i wpływy? A może epicki boss fight, w którym jeden gracz stanie naprzeciw całej grupie bohaterów? Albo kooperacyjną kampanię z systemem rozwoju postaci? Z obecnym zapleczem dodatków w Hero Realms znajdziecie to wszystko i więcej. Już sama podstawka spokojnie wystarcza na długie godziny niesamowicie satysfakcjonującej i dynamicznej rozgrywki, a seria z roku na rok rozwija się coraz bardziej.”

    — Łukasz Walczak