Rozczarowania 2022 roku

Na papierze wyglądało zachęcająco, przynajmniej dla mnie. Euras oparty na zarządzaniu kośćmi. Kości jako pracownicy. Ciekawy temat, oparty na szurskim pomyśle o kosmitach dających zaczątek ludzkiej cywilizacji. I to mnie zachęciło do Origins. Dostałem coś gorszego – brzydką, niechlujnie wykonaną grę, którą ma sporo luk i mimo kilku zgrabnych pomysłów nużącą podczas rozgrywek. Spory zawód.

komentuje suburbius

Można uznać, że to trochę naciągane, bo druga edycja Summoner Warsów ukazała się w połowie grudnia 2021 roku, ale zdecydowanie jest to dla mnie zawód roku 2022, bo od czasu wydania podstawki wydawnictwo Cube / Factory of Ideas nie zrobiło w temacie nic. Jestem fanem pierwszej edycji Summoner Wars, mam wszystkie zestawy i talie wydane w naszym rodzimym języku. To naprawdę wciągająca gra karciana, ale po latach czuć, że trąci myszką. Zmiany w drugiej edycji nie są bardzo rewolucyjne i widać, że mimo wprowadzonych zmian gra nieco odstaje od dzisiejszych czasów. Mimo to nadal można się w niej zakochać i nie dziwi mnie, że kolejna edycja podoba się graczom, szczególnie takim jak ja – fanom pierwowzoru. Do tego wszystkiego nowa szata graficzna… wow!Wracając do sedna sprawy. Nie jestem zawiedziony samą grą. Nawet jeśli spodziewałem się bardziej spektakularnych zmian to druga edycja nadal jest grą dobrą, trzymającą poziom pierwowzoru. Jestem zawiedziony bezczynnością polskiego wydawcy. Tak wiem, że pierwsza edycja gry ukazywała się w dawnych czasach kiedy rozkład sił w branży gier planszowych był zupełnie odmienny niż teraz, ale czy aktualna kondycja Cube / Factory of Ideas ich usprawiedliwia? Do drugiej edycji Summoner Wars wyszły już nowe talie, na maj 2023 roku zapowiedziano kolejne, a polscy fani nadal skazani są na Master Set. Nie ma wieści o tym by polska linia miała choćby próbować nadganiać anglojęzyczną.Wszystko wskazuje na to, że Summoner Wars: 2 edycja w rękach Factory of Ideas to zmarnowany potencjał. Życzyłbym sobie, aby w 2023 roku wydawca udowodnił mi, że się mylę.

Tytuł, który mnie jednocześnie urzekł i rozczarował. Diuna: Planeta Konfliktów i Intryg jest mniejszą i krótszą wersją kultowej Dune sprzed 40 lat. Rzeczywiście mocno przyśpiesza rozgrywkę, upraszcza ją, dzięki temu tytuł staje się przystępniejszy. Z drugiej strony wycina ciekawe mechanizmy, zmniejsza nasz wpływ na grę, a dodatkowo sama rozgrywka staje się bardziej chaotyczna i może zakończyć się nagle — zbyt łatwo.

komentuje trx

Oczekiwania względem Eleven miałem dość wysokie. Długie lata zagrywałem się w piłkarskie managery i z ogromną radością przyjąłem zapowiedź tej gry. Koniec końców jest to tytuł całkiem przyjemny, ale jednocześnie niespełniający wszystkich pokładanych w nim nadziei. Prostota łączy się tutaj z przekombinowaniem i nieintuicyjnym projektem taktycznej strony rozgrywki w postaci rozgrywanych meczów. Jest to produkt dla wąskiego grona odbiorców, który mógłby być jeszcze lepszy i zaoferować graczom znacznie więcej negatywnej interakcji. Osobiście liczę na to, że w przyszłości pojawi się druga edycja, która poprawi kilka mankamentów tej gry.

Wraz z ogłoszeniem Libertalii poczułem malutkie smagnięcie wiatrem przygody. Przesycony już tematami zombiaków, fantasy i cholera wie co jeszcze, z chęcią zasiadłem do gry o piratach. Przepraszam, zwierzako-piratach, co podniosło mi odrobinę poprzeczkę przyjemności, bo zwierzaki lubię (team pieski). No cóż, kiedy siedliśmy do gry… Coś najwidoczniej nie zaiskrzyło. W moim odczuciu bardzo banalna mechanika, brak odczucia pirackiej przygody, typowa samograjka. Nie wiem, chcę to zwalić na fakt, iż w tym okresie, w którym ogrywałem Libertalię mocno oczekiwałem zaawansowanych gier, ale to jest żmudne usprawiedliwianie się. Po prostu, gra nie jest dla mnie. Jest prosta, jest kolorowa – najpewniej w rodzinnej rozgrywce plus siadłoby to niemiłosiernie. Także z przykrością i bólem serca stwierdzam, że ciągle czekam na jakiś dobry, piracki tytuł, który wpadnie w moje ręce.

Co się tu wydarzyło? Wielcy Sukcesorzy, chwaleni na lewo i prawo przez dużą część recenzentów na liście największych rozczarowań 2022 roku? Gra wylądowała tutaj z dwóch powodów. Przede wszystkim ze względu na archaiczność w niektórych aspektach (tabelki) i olbrzymią losowość, na którą często nie mamy wpływu. Drugim powodem jest bardzo źle napisana instrukcja. Za długa, źle zaprojektowana, chaotyczna. To wszystko powoduje, że bardzo trudno wejść w tę grę i ją od razu polubić, mimo szczerych chęci. Poza tym? Gra jest dobra, o ile uwielbiasz duże tytuły i masz czas, by je wymasterować, to spokojnie mógłbym ją polecić. Jak dla mnie, w stosunku do czasu rozgrywki, przyjemności daje jednak za mało — szczególnie po pierwszych grach.

komentuje trx

Seria Tiny Epic na dobre, mam nadzieję, zagościła na Polskim rynku. Malutkie pudełeczka, które na upartego mogą zmieścić się w większych kieszeniach spodni, a na pewno w torebce lub plecaku sprawiają, że jest to seria warta uwagi. Co więc nie pykło w Podziemiach? Po wstępnym przeczytaniu instrukcji już czuć przerażenie. Mnogość zasad ni jak się ma do tego, czym próbuje być ta gra – prostym, przyjemnym dungeon crawlerem. Niestety, w praktyce nie jest lepiej. O ile gracze zwykli, jeśli mogę to tak określić, nie martwią się, czy wszystko idzie dobrze, przynajmniej po ich myśli, tylko mechanicznie, tak mistrz gry, czyli osoba sterująca tym wszystkim, naprawdę musi w pocie czoła wykuć na blachę wszelkie zależności i mikro zasady. O zgrozo, jeśli jest to Wasza pierwsza rozgrywka i trzeba odpowiadać na pytania innych. Niestety, tutaj czuć autentycznie dla mnie przerost formy nad treścią i jeżeli uprościć by to mechanicznie, to kto wie, jaka byłaby moja ostateczna ocena?