Kocham Wojnę o Pierścień i niemal tak samo mocno pokochałem Dune: Wojnę o Arrakis. Prostsza, szybsza i sprawniejsza młodsza siostra, która bardzo dobrze działa i jeszcze lepiej wygląda. Oczywiście głębi, złożoności i synergii kart, a przy tym klimatu Wojny o Pierścień nie ma i nikt nie próbuje powiedzieć, że jest inaczej, ale jeżeli od WoP się odbiliście, lubicie Diunę, to jest to tytuł, który możecie bardzo polubić. W recenzji Lisana al Gaiba możecie znaleźć trochę więcej o tej grze.

komentuje trx

Owszem, Trickerion ma już 10 lat, ale pod nasze strzechy zawitał dopiero teraz, i to od razu w rozbudowanej formule bigboksowej, z kilkoma większymi i mniejszymi dodatkam, dlatego wchodzi z przytupem na listę z 2024 roku. To gęste, rozbudowane i mimo wieku bardzo oryginalne euro z nietypowym klimatem: mianowicie wcielamy się w iluzjonistów, którzy muszą zmontować ekipę pomocników, odpowiednio się zareklamować, nauczyć sztuczek i, starając się uprzedzić lub też przechytrzyć konkurencję, zaprezentować je podczas teatralnego weekendu. Wiele mechanik bardzo sprytnie pospinanych w sensowną całość, bardzo dobra, wyczerpująca, ale satyfakcjonująca gra, która co prawda jest dość długa, ale zwraca zainwestowany czas w poczucie planszówkowego spełnienia.

komentuje suburbius

Cóż mam powiedzieć? Lubię Alicję i to żadna nowość, dlatego nic dziwnego, że Wojna w Krainie Czarów pojawia się w tym zestawieniu. Bardzo pomysłowe area cotnrol ze świetnie zaprojektowanym systemem herbatki, czyli rozwijania swojego worka. Oczywiście przy grze nie zabraknie wam lekkiej frustracji, blefu, kombinowania oraz częstych żartów o „tramoszeniu” bądź „ciągnięciu” wora. Dodam jeszcze, że wersja deluxe posiada bardzo ładne figurki oraz pokerowe kapsle, które jeszcze lepiej zwiększają odbiór tej gry. Recenzję trx’a znajdziecie tutaj.

W Hrabstwie Harrow dostajemy mocarny klimat (przeniesiony z komiksów) i mocny asymetryczny tytuł, który świetnie działa na dwie osoby, bardzo dobrze na 3 i całkiem dobrze na 4. Klimat prowincjonalnego — amerykańskiego horroru z wiedźmami i innymi ludowymi potwornościami, który podobno (bo nie czytałem) został świetnie przeniesiony ze stron powieści rysowanej. Co ciekawe również mechanizmy świetnie oddają zdolności poszczególnych postaci. Jest to kolejny ciężki tytuł w mojej osobistej topce, ale chyba w inne już grać nie potrafię. Szczerze polecam, o czym piszę również w mojej recenzji.

komentuje trx

Stationfall to bardzo specyficzna gra dla bardzo specyficznych grup i jestem przekonany, że duża część z was mogła się od tej gry odbić. A to ze względu na stosunkowo spore skomplikowane — przynajmniej jeżeli chodzi, o wydałoby się imprezowy charakter; a to ze względu na olbrzymią asymetrię. Stationfall jest dziwne, ale właśnie to mi się w tej grze podoba. Dostajemy wredną i wymagającą dedukcyjną grę z ukrytymi tożsamościami. Mamy blef, knucie i szczucie. Coś, co w planszówkach uwielbiam. Nie wiem, czy to dobrze o mnie świadczy. Moją recenzję znajdziecie tutaj.

komentuje trx

Kto nie lubi sobie czasem gulnąć? No cóż, styl NOLO wchodzi powoli do naszej kultury, ale nim to nastąpi to nacieszmy się grą, która traktuje tematycznie o mocniejszych trunkach. Pędzenie bimbru? Jest. Whisky? Oczywiście. To i wiele innych przyniesie nam destylowanie alkoholi za pomocą kart. W tym tytule urzekła mnie prostota, a zarazem fajny pomysł mielenia kartami, dzięki którym wytwarzamy alkohole. Jeżeli szukacie średnio ciężkiej gry, która tematycznie jeszcze traktowałaby o alkoholach, to mogę tę grę polecić. Mnie ona siadła mocno. Dodatkowym atutem jest też, że sama instrukcja zaleca do spożycia whisky przy ogrywaniu gry 🙂

Ludus Magnus Studio to dla mnie studio zagadka. Głównie ze względów na ich dziwny system logistyczny w wspieraczkach, ale trzeba przyznać jedno. Są to głównie gry dobre. To samo tyczy się przytoczonego w topce D.E.I. Apokalipsa spadła na świat, a ludzkość walczy o zasoby. Motyw przewodni wielu gier, ale… Tutaj mamy dwa bardzo ciekawe powiewy świeżości. Pierwszy to apokalipsa związana jest z wieczną zimą rodem z cyklu Metra Glukhovsky-ego lub Snowpiercera, a akcja gry rozgrywa się w Londynie. To wystarczyło, aby mnie kupić. No ale nie sam klimat wystarcza. Po pierwsze, mechanika – area control oraz lekkie budowanie decku połączone z euro planowanie. Dziwne połączenie, ale hula to aż miło, a na dodatek plansza jest wykonana wielopoziomowo. Akcje bitew rozgrywa się zarówno na ziemi oraz na dachach budynków dzięki na pseudo trójwymiarowej planszy. Rozpisywać mógłbym się więcej, ale po prostu spróbujcie sami, jeśli nadarzy się Wam okazja. Jak dla mnie jest to moja osobista TOP 3. A tu znajdziecie moją recenzję.