Wrodzona mi niecierpliwość odbija się na planszówkowym hobby w ten sposób, że partie dłuższe niż dwugodzinne wzbudzają u mnie niechęć do wszystkiego wokół, a najbardziej do samego tytułu. Galactic Cruise jest jedną z niewielu gier, które jestem w stanie wysiedzieć w stanie pełnej koncentracji, mimo że w dużych składach trwają znacznie dłużej. To nie jest tytuł genialny, raczej bardzo, ale to bardzo solidny produkt, zawierający sporo mechanik, emocji, nawet jakiejś tam interakcji i, co najważniejsze, bardzo intensywny, przez co czas płynie wolniej, a my zostajemy wchłonięci przez korporacyjny świat, którego głównym zadaniem jest dostarczenie ludziom rozrywki poprzez wysłanie ich w kosmos. Brzmi to tylko pozornie niedorzecznie, Galactic Cruise jest najcięższym wyścigowym euro, z jakim się mierzyłem i bezwzględnie jednym z najlepszych tytułów tego roku. Oto moja recenzja.

komentuje suburbius

Jeden z przystępniejszych Lacerd, chociaż oczywiście wciąż ciężki — mimo prostego trzonu — worker placementu. Zarabiamy hajs, by otwierać kolejne knajpy, te stawiamy, by sprzedawać alkohol – ulepszamy je, by więcej zarabiać i kontrolować dzielnice. Dużo opcji na zdobywanie punktów — kasy: wcale nie trzeba produkować alkoholu, by go sprzedawać i wygrać. Potężny sandbox. Jak zwykle mamy świetną jakość wykonania, piękne ilustracje O’Toole’a. Plansza jednak może wydawać się na pierwszy rzut oka mocno nieczytelna… wadą jest jednak bardzo wysoka cena. Recenzja się pisze, ale powinna pojawić się niebawem, a ta topka lekko zdradza, jaką gra będzie miała ocenę.

komentuje trx

Trzeba chyba wprost powiedzieć, że autor kultowych Zamków Burgundii, wszedł na zupełnie nowy poziom projektowania gier. Nie bez przyczyny wspominam też jego najbardziej znany tytuł, bo jest pewne mechaniczne, kościane nawiązanie, ale wyniesione na level master. Civolution to połączenie dice placementu z grą cywilizacyjną, co pozornie wydawałoby się z góry skazane na porażkę, ale działa i to wyśmienicie. Oczywiście trzeba przygotować się na zderzenie z losowością kości, ale to ten typ gry, który niejako wymusza dostosowaniem taktyki pod ich wynik, są też sposoby ich manipulowania. To naprawdę duża gra i daleko jej do przystępności poprzednich gier tego autora. Trzeba się nastawić, że wycieczka będzie ciężka i pod górkę. Czas pokaż, czy będzie to opus magnum Felda.

komentuje Gekon

SETI to jedna z jaśniejszych eurowych pozycji minionego roku. To w gruncie rzeczy wciągająca zabawa kartami z całkiem ciekawą otoczką S-F. Co prawda mamy planszę, na której sporo się dzieje z bardzo zmyślnym ruchomym projektem układu słonecznego, ale sercem gry są karty i akcje, które za ich pomocą rozpatrujemy. Atutem gry z pewnością jest jej regrywalność, jako że siadając do rozgrywki nie wiemy, z jakimi frakcjami obcych przyjdzie nam nawiązać kontakt. Losujemy dwie z pięciu dostępnych i w pierwszej fazie gry są one niejawne dla graczy. Odsłonięcie ich plansz zdefiniuje dalszą część gry. Rozgrywka jest bardzo satysfakcjonująca. Polscy gracze czekają na premierę dodatku w najbliższym czasie, to również potwierdza komercyjny sukces tytułu. Recenzja

komentuje Gekon

W epoce dziesięciokilogramowych crawlerów z kilkoma instrukcjami obsługi, dwoma wstępami i czterema almanachami, pod które trzeba planować niemal weekendy, Mass Effect wlatuje na pełnej podświetlnej i pokazuje, że można zrobić ciekawą grę, w której zrobimy sporo w jeden wieczór w tygodniu, nie rezygnując z jakiejś rozkminy nad strategią działań. Jestem tyle zadowolony z tej implementacji, co nieco rozżalony, że gra, która praktycznie prosi się o dodatki, na start zapowiada się na pojedynczy tytuł. Nadal wtedy warto jest mieć go na półce, bo nieironicznie można sobie na dobitkę zrobić jedną misję po/podczas/przed graniem w główne danie, albo przeżyć przygodę z lubianego uniwersum w całości. Nie licząc bowiem bonusowych misji będziemy w stanie zrobić minikampanię w jeden wieczór. Dla mnie to zaleta; nadal liczę na ukazanie się dodatków. Oto moja recenzja.

komentuje sir Acid

Jest wiele gier, które próbują robić wszystko – w jednym pudełko zarówno tryb kampanijny, jak i pojedynczy, zagrasz w piątkę, ale też solo itp. itd. Zawsze jednak coś się na tym traci. Kelp: Macki kontra Szczęki zostało zaprojektowane z innym podejściem: to jest po prostu asymetryczny pojedynek. I zrobiony jest przez to świetnie – pięknie prezentuje się na stole, rozgrywka jest dynamiczna, a asymetria wręcz smakowita. Niektórzy narzekają na losowość, zwłaszcza po stronie rekina, dla mnie to jednak cecha, a nie wada i wpasowuje się w klimat oraz pozostałe mechanizmy. Zapraszam również do lektury mojej recenzji.

komentuje Bart

Zestawienia roczne i wszech czasów promują gry duże, złożone i popularne. Wszak recenzent musi przedstawić się światu jako znawca i koneser, który wie, a grubą instrukcję ogarnie. A ja wam powiem, że w 2025 r. malutka i prościutka gierka, którą jest Zamek Kombo niebywale często gościła na moim stole. Co więcej, prowadząc nią ewangelizację, spotkałem się zawsze z przychylnym przyjęciem, i właściwie w swojej kategorii jest to produkt przefajny. Zasady są proste jak gwóźdź, kombinowania co niemiara, zaś partyjka trwa maksymalnie pół godziny, dając również poczucie nagrania się. Bardzo fajny tytuł, zwłaszcza rodzinnie i dla początkujących, a i doświadczeni poczują się dopieszczeni. W mojej recenzji znajdziecie więcej pochwał.

komentuje suburbius