Miejsca 11–20

1. 11

   Frostpunk: Gra planszowa

   —

   „Klimatyczna gra o przegrywaniu, kontrolowanym upadku, a czasem, ale bardzo, bardzo, bardzo rzadko, opowieść o Mieście, Które Przetrwało. Kooperacja, którą jednak lepiej się ogrywa…solo. Euro w takich szatach, że trzy razy sprawdzamy, czy to na pewno nie ameri. Przepiękne wykonanie kontrastujące ze słabym insertem. Bardzo dobra adaptacja świetnej gry komputerowej. Fabularny ciężar decyzji śniących się nam po nocach. Recenzji nie popełniliśmy, ale trx niegdyś spisał rzut oka.”

   — sir Acid
2. 12

   Freedom!

   —

   „Jeżeli zignorujecie pewne problemy z instrukcją i nauczycie się wyjątków od zasad, to otrzymacie jedną z lepszych gier dla dwóch graczy, jakie pojawiły się w ostatnim czasie. Freedom! udowadnia, że jest jeszcze sporo miejsca na ciekawe pomysły w tej materii. Klimat osaczenia albo wrażenie bycia niezwyciężonym, zależnie od wybranej strony wchodzi mocno i od razu. Długo będziemy rozważać, którą z kart dających przewagę wrogowi musimy zagrać. A w tym miejscu znajdziecie moją recenzję.”

   — sir Acid
3. 13

   Wyprawa Darwina

   —

   „Rozbudowany eurasek od włoskich projektantów. Na planszy sporo chaosu, który przywodzi na myśl bałagan na biurku zaangażowanego naukowca. O dziwo można nad tym zapanować i opanować czasami zawiłe zasady gry. Sporo dróg do zwycięstwa co wpływa również na regrywalność. Trochę z przymrużeniem oka, ale można się nawet dopatrywać całkiem spójnego połączenia mechaniki z tematyką. Dla amatorów bardziej skomplikowanych tytułów. Więcej w recenzji.”

   — Gekon
4. 14

   Brian Boru

   —

   „Walka o wpływy w średniowiecznej Irlandii to tło fabularne Briana Boru. Minimalistyczne area majority, w którym oprócz terytorium należy zadbać przy okazji o relacje między rodami, odpieranie wikińskich najazdów i stosunki z Kościołem. Do dyspozycji mamy tylko 25 unikatowych kart na wszystkich graczy. Mocno zawężone możliwości sprawiają, że każda decyzja jest niezwykle ważna i trudno zawalczyć o swoją pozycję przy okazji. W grze czekają nas ciekawe wybory już począwszy od draftu. Więcej w recenzji.”

   — Gekon
5. 15

   Shards of Infinity

   —

   „Jeśli chodzi o gry z budowaniem talii, to czasami mam wrażenie, że jak grało się w jedną to tak jakby grało się we wszystkie. I wtedy trafiam na taką perełkę. Shards of Infinity jest bardzo dobrze zbalansowaną grą. Można tu skutecznie realizować różne strategie bazujące na zupełnie innych kartach. Tury gracza są przeważnie dynamiczne – ciągle coś się dzieje. Dość ciekawa mechanika jednorazowego kupowania kart i natychmiastowego ich zagrywania pozwala na jeszcze sprytniejsze wykręcanie kombosów. Ograniczenie podnoszenia poziomu HP w nieskończoność i rosnąca z czasem moc niektórych kart zapobiegają ciągnącym się w nieskończoność pojedynkom. Tytuł oferuje możliwość rozgrywki czteroosobowej, w różnych trybach. Pełną reckę Acida znajdziecie tutaj.”

   — Molu
6. 16

   Assassins Creed: Brotherhood of the Venice

   —

   „Ciekawy powiew świeżości, przynajmniej jeżeli chodzi o moje doświadczenia z dungeon crawlerami. Gra dość udanie przekazująca klimat komputerowego rozwoju, która rozwinie skrzydła przy stole z graczami stawiającymi bardziej na klimat niż analityczne, kalkulowane próby pokonania systemu. Bonusem jest dość dobry interaktywny samouczek. Pod tym linkiem znajdziecie moją recenzję.”

   — sir Acid
7. 17

   Wsiąść do Pociągu: Legendy Zachodu

   —

   „Stare dobre Wsiąść do Pociągu doczekało się swojej wersji Legacy. Legendy Zachodu oferują nam kampanię w czasach dynamicznego rozwoju kolei w USA, w drugiej połowie XIX wieku. Poza znanymi i ogranymi, w innych tytułach z serii, mechanikami trafimy tu na całkiem nowe i świeże pomysły. Każdy scenariusz ma czym zaskoczyć i chociaż kampania nie ma niesamowitych zwrotów akcji i w gruncie rzeczy jest liniowa to daje mnóstwo zabawy. Niby to wciąż to klasyczne „układanie wagoników”, ale za każdym razem trochę inne. Dodatkowo, pomimo że kampania jest jednorazowa, to gra wcale nie jest bezużyteczna po jej zakończeniu, ale to niespodzianka. Moją recenzję znajdziecie pod tym linkiem.”

   — Molu
8. 18

   Woodcraft

   —

   „Vladimír Suchý maczał palce w stworzeniu kolejnego suchego i bardzo dobrego euro. Gracze konkurują ze sobą w tworzeniu najlepszego warsztatu obróbki drewna. Będą hodować, kupować, kroić sześciościenne kości w trzech kolorach, wszystko po to, by wykonywać kontrakty na zabawki inne przedmioty. Czas ma tu kluczowe znaczenie, a ruchów zawsze będzie za mało. Oczywiście to nie jedyny sposób na zdobycie punktów zwycięstwa. Wszystko z wykorzystaniem poprawionego koła akcji znanego z Praga Caput Regni. A recenzję Gekona znajdziecie tutaj.”

   — Sythriel
9. 19

   Encyklopedia

   —

   „Wydawnictwo Lucky Duck Games ma w ostatnim czasie naprawdę przyzwoitą passę, a Encyklopedia to jedna z ich bardziej udanych gier z minionego już 2023 roku. Wcielicie się w rolę w jednego z przyrodników zaproszonych przez hrabiego de Buffon do pomocy przy ukończeniu Encyklopedii. Wyruszycie w podróż celem poznania i zbadania kolejnych gatunków. To wyjątkowo sucha podróż ze ściśle ograniczoną ilością ruchów, wykonywaniem akcji przy użyciu kości (swoich lub cudzych), zarządzaniem wynikiem tych kości, sałatką punktową i satysfakcjonującymi publikacjami badań. Gra bardzo ładna wizualnie i z walorem edukacyjnym. Warto. Recenzję w naszym imieniu sporządził suburbius.”

   — Sythriel
10. 20

    Senjutsu: Bitwa o Japonię

    —

    „Kolejna gra nawiązująca do klimatów samurajskich, ale za to jaka! Tym razem wcielamy się w konkretnego wojownika/wojowniczkę i bierzemy udział w małych potyczkach (1 na 1 albo z kilkoma przeciwnikami). Wszystko rozgrywa się na niewielkiej mapie taktycznej, którą możemy urozmaicić przeszkodami. Poczynaniami naszego bohatera kierujemy poprzez zagrywanie kart z ręki, które dobiera się z talii. Czyli w efekcie dostajemy taktyczną grę, z motywem budowania decku. Rozgrywka jest dynamiczna i śmiertelna. Jedno starcie potrwa jakieś dwadzieścia minut. Do tego jest całkiem dobrze działający tryb solo. Gra ma duży potencjał turniejowy. Po więcej zapraszam do mojej recenzji.”

    — Molu