Food Chain Magnate ma parę latek na karku. Powstał w 2015 roku, a mimo to nadal jest świeży i genialny. To ciężki, niewybaczający błędów tytuł. Wcielamy się we właściciela sieci restauracji szybkiej obsługi i rozbudowujemy nasze imperium. Głównym mechanizmem rozgrywki jest pozyskiwanie nowych pracowników do struktury naszej firmy. Każdy pracownik w strukturze daje określoną akcję do wykorzystania. Innym istotnym elementem są osiągnięcia. Ich zdobywanie daje graczowi określone benefity i zdobywają je tylko te osoby, które jako pierwsze wykonają wskazane działanie. Gra utrzymana jest w stylistyce reklam z USA lat 50. Nie każdemu się podoba, ale moim zdaniem oprawa graficzna jest spójna z tematem rozgrywki i dobrze odwzorowuje wskazany przed chwilą reklamowy styl. Nie jest to gra dla każdego, ale warto przynajmniej ją poznać. Spełniła wszystkie oczekiwania, jakie wobec niej miałem, o czym możecie przeczytać w recenzji mojego autorstwa.

Rywalizacja podczas rozbudowy średniowiecznej Pragi to motyw przewodni tej zaawansowanej gry euro. Choć warstwa klimatyczna potraktowana jest po macoszemu, to trzeba przyznać, że wydanie gry i charakterystyczne ilustracje, spójne z tematyką, wyróżniają grę na tle innych z tego segmentu. Prosty, ale nie trywialny moduł wyboru akcji z tak zwanego żurawia, sprawia, że podejmowane decyzje raczej nie paraliżują ruchu, natomiast wywołują całą sekwencję efektów wynikających z pierwszego wyboru. Niespecjalnie wymagająca, a dająca dużo satysfakcji z własnego rozwoju i potencjału, który sukcesywnie odkrywamy. Mechanicznie działająca bez zarzutu. Świetnie prezentująca się na stole, z ciekawymi i oryginalnymi, trochę mniej funkcjonalnymi, elementami 3D. Pod tym linkiem znajdziecie moją recenzję.

komentuje Gekon

Rollplayer to seria gier, którą bardzo ciepło wspominam. Lockup to gra dziejąca się w uniwersum Rollplayera, opowiadająca losy jeńców wojennych, którzy walczą o przetrwanie i reputację w więzieniu Kulbak. Kogo ja oszukuję? To okraszony rollplayerowym światem euracz z elementami blefu. Wysyłaj swoich więźniów do pomieszczeń, unikaj podejrzeń i wygrywaj walki o wpływy, aby zbierać zasoby, które posłużą do budowania fantów. Tak można w skrócie opisać rozgrywkę, ale nie zwiedźcie się płytkim opisem. Ta gra ma naprawdę to „coś” w sobie. Nie ważne, z kim bym nie grał, to ten tytuł wszystkim się podoba. Warto również pochwalić polskie tłumaczenie, które jest po prostu genialne i świetnie buduje klimat! Łukasz nawet napisał recenzję, zapraszam.

Dużego Gloomhavena raczej nie trzeba nikomu przedstawiać. Od dłuższego czasu zajmuje czołówkę na liście BGG, no i trzeba przyznać, że gra jest dobra. Szczęki Lwa, często określane „małym Gloomhaven„, to kondensacja wszystkiego tego, co najciekawsze, według mnie, w Gloomhaven i dodanie sprytnie wplecionego w rozgrywkę samouczka. Użycie księgi, jako mapy, fajny, „wbudowany” insert sprawia, że rozkładanie Szczęk, to czysta przyjemność w porównaniu do dużego GH. Również wydaje mi się, że przez to, iż mamy liniową fabułę, to jest ona ciekawiej poprowadzona i lepiej wczuć się w klimat gry. Nie rozwodząc się bardziej nad szczegółami, pozycja zacna i każdy, kto rozważa przygodę nad Gloomhaven, a ma wątpliwości, powinien spróbować Szczęk. Nie powinniście się zawieść.

Strategiczna gra euro w stylu Stefana Felda, co mówi samo za siebie – mechanika ponad wszystko. Co prawda zadbano o warstwę fabularną w klimacie fantasy, ale nie ma co się oszukiwać, najważniejsze są przeplatające się mechanizmy z różnymi drogami do zwycięstwa. Nie można skupić się tylko na jednym aspekcie gry. Trzeba zadbać o rozwój na kilku polach, który pozwoli właściwie zapunktować. Jak zwykle u tego autora to zestaw mini łamigłówek, składający się w jedną spójną całość. W najbliższym czasie pojawi się rozszerzenie „Leśne stworzenia i pradawne drzewa”, co również potwierdza popularność tytułu. Recenzję mojego autorstwa znajdziecie tutaj.

komentuje Gekon

Jeżeli szukasz cywilizacyjnej strategii 4X, to właśnie ją znalazłeś. I na tym w zasadzie mogłem skończyć ten opis. Jest to duża strategia, w której będziemy rozwijać cywilizację, wynajdywać technologię, rozbudowywać miasta, budować jednostki, którymi będziemy odkrywać nowe tereny i podbijać naszych konkurentów. Mamy intensywną negatywną interakcję, sporą dawkę losowości, ale dość kontrolowalnej. No i mamy barbarzyńców, bez których żadna gra cywilizacyjna, nie powinna móc się tak nazywać. Pełna recenzja tu.

komentuje trx

Jeżeli chciałbyś zobaczyć, jak się gra w planszową wersję Space Invaders i/ lub przydałaby Ci się super gra solo, która też może wypełnić oczekiwanie aż ekipa dotrze na miejsce grania w inną grę – dobrze trafiłeś. Pod Wrogim Niebem to gra solo inspirowana Space Invaders, mechaniką budowania bazy rodem z komputerowego X-Com i… lekkiego trybu legacy. Wielki Mały Tytuł, zdobył moje serce od pierwszej partii. Na pewno powinien być w kolekcji na półce. Gra, która może być prosta i szybka, ale która może pokazać pazur jak sobie podniesiemy poziom trudności. Moją recenzję znajdziecie pod tym linkiem.

komentuje sir Acid