Gry z najlepszym dopasowaniem mechaniki do klimatu.

Kiedy padło hasło o klimatycznych grach pierwszy tytuł, o którym pomyślałem, to Spirit Island.  Nie, nie jest tu możliwa bezbolesna podmianka tematu na inny, bez wpływu na mechanikę – gra, chociaż jest euraskiem, jest przesiąknięta klimatem jak moje palto deszczem w listopadzie. Poczynając od pomysłu na odwrócenie tematu kolonizacji, poprzez wątek ekologiczny – rozwijająca się cywilizacja niszczy naturalny ekosystem wyspy, charakterystyczne działanie duchów jako istot niematerialnych poprzez kogoś lub na kogoś, często za pomocą strachu i zniszczeń. Każdy z duchów walczy zupełnie inaczej, bo taka jest jego charakterystyka – asymetria jest tak duża, że gra każdym zestawem jest radykalnie inna, świetnie opisana i sensowna. Zachowania przeciwników w postaci kolonizatorów jak najbardziej uzasadnione i umotywowane. Powiem więcej – choć mechanika jest tu bardzo fajna, bardzo chętnie rozkładam Spirit Island po to, aby mieć frajdę właśnie z klimatu, co u bezwzględnego miłośnika mechanik jest najwyższą z pochwał dla uchwycenia tematu / Wojtek

komentuje trx

Kto oglądał Obecego, ten wie, że czasami trzeba się zamknąć i siedzieć cicho. Tak samo jest w grze Adama Kwapińskiego, w której jeżeli za szybko łazimy, to szybciutko zwrócimy na siebie uwagę… właśnie obcych form życia, które wcaleniewyglądająjaktezfilmu (bo licencja kosztuje). No ale okej, mamy strach na każdym kroku. A jak jest strach o własne życie, to pojawiają się indywidualne cele (często rozbieżne z celami drużyny) i zaczyna się granie pod siebie — bo czasami poświęcenie życia dla innych może być mocno przereklamowane.

komentuje trx

Niektórzy powiedzieliby, że Twilight Imperium znalazło się w tym zestawieniu, bo partia trwa tyle, że sonda kosmiczna zdąży dolecieć do Plutona, a nawet wróci. Jednak nie — chociaż długość rozgrywki na pewno zwiększa immersję i epickość tego tytułu. No okej. Sterujemy jednym z wielu imperiów galaktycznych, które chcą zdobyć tron dla siebie. Mamy epickie bitwy, politykowanie (w tym faza polityki), pakty i przede wszystkim — ukryte cele, które w całości definiują ten tytuł. Nikt nie wie, na czym nam zależy, a co ciekawsze – konflikt najpewniej jest ostatnią rzeczą na tej liście, a i tak bez niego się nie obejdzie.

komentuje trx

Czy marzyło ci się kiedyś, że chciałeś, zamiast Froda przebyć wraz z Drużyną Pierścienia całe Śródziemie, w pewnym momencie się odłączyć, by ostatni etap pokonać jedynie ze swoim przyjacielem i pokracznym przydupasem, aż w końcu wrzucić (TEN) Pierścień do Góry Przeznaczenia? Ja o tym nie marzyłem, ale dzięki Wojnie o Pierścień mogę to zrobić. A dodatkowo mam świetne asymetryczne area control, różne frakcje, które w innych momentach mogą dołączyć do konfliktu. No i karty, które odpalają wydarzenia znane nam z książek. Tak, to jest bardzo dobra gra.

komentuje trx

Devil May Cry to seria, której mechanika opiera się w głównej mierze na „kręceniu” coraz to bardziej wyszukanych combosów. Dzięki opanowaniu przeróżnych technik anihilacji wrogów najlepsi gracze bez problemu osiągają Smokin’ Sexy Style!! – czyli SSS, najwyższy z możliwych stylów. Czy przeniesienie tego do gry planszowej w ogóle jest możliwe? Okazuje się, że tak. Tytułowy Bloody Palace to tryb, gdzie mierzymy się w aktach z hordami wrogów, aż do momentu walki z finalnym bossem. W planszówce przeniesiono ten tryb dosłownie jeden do jednego, co się mocno chwali. Budowanie combosów też okazało się łatwe do przeniesienia, gdyż tutaj comba budujemy za pomocą łańcuchów kart. Im dłuższy łańcuch, tym lepsze combo. Im lepsze combo, tym więcej punktów stylu. Nie przedłużając, DMC: Bloody Palace to wzorowo przeniesiona idea gry komputerowej na planszę. Zarówno klimatycznie, jak i mechanicznie.

Fanów świata Roll Player nie trzeba przekonywać, że ta seria ma spory klimat. Lockup, osadzony w tym samym uniwersum nie ustępuje miejsca jego poprzednikowi. W grze wcielamy się w bandy zbirów, którzy walczą o wpływy, żeby w ostateczności zyskać sobie przychylność króla i zawalczyć o swoją wolność. Lockup to połączenie mechanik worker placementu oraz blefu. Każdy z graczy ma ten sam zestaw zbirów z określonymi umiejętnościami oraz „mocą”. Na przemian wysyłamy swoich popleczników do różnych komnat więzienia Kulbiak, aby w sekrecie przed strażnikami majstrować fanty i rekrutować innych banitów. Dzięki blefowi i dość sporej ilości pasywnej, negatywnej interakcji nad stołem czuć ogrom rywalizacji, a zapuszczony w tle więzienny blues sprawi, że faktycznie poczujemy się, jakbyśmy mieli siedzieć za kratami.